Pokazywanie postów oznaczonych etykietą youtube. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą youtube. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 3 października 2019

Kocham ich za to co robią!

Ciekawa lektura na ofeminin.pl, na którą trafiłam dzięki wzmiance na zespoldowna.info  zainspirowała mnie do otwartej afirmacji działań fundacji SONI. Nareszcie ktoś działa a nie tylko się zrzesza i sympatyzuje, organizuje koła i ...  nic z tego nie wynika poza biurokratyczną wydmuszką często utrzymywaną z budżetu Państwa. SONI działa bardzo aktywnie czego są efekty medalowe i zainteresowanie mediów. Wreszcie kluby sportowe otworzą się szerzej na dzieciaki z ZD. Jeśli ktoś nie wie o jakich efektach piszę proponuję zapoznac się z artykułami:  z mamadu.pl lub eurosport.tvn24.pl jak również na stronie samej fundacji. 
 
Dla fanów materiałów Youtubowych polecam: https://www.youtube.com/

Już rozmiecie czemu się tak tym wszystkim ekscytuje?! Nareszcie zbliżamy się do tej części świata gdzie (o zgrozo!) dopuszczalna jest aborcja "tych dzieci" ale też możliwości by byc kimś więcej niż "cierpiącym na zespół Downa" są znacznie większe. Do tej pory w Polsce była duszna atmosfera pomiędzy cierpieniem a egzaltacją oblana w sos moralny z etyczną polewką. 

Dziękuję SONI! Zozo już trenuje na basenie aby się wbic do Waszej ekipy za kilka lat. Aktualnie zastanawiam się nad wydrukowaniem zdjęc znanych osób z ZD i powieszeniem ich w pokoju Zozo. Może nie teraz ale za rok czy dwa. Bo jak to celnie uchwycił pan Jarek Piątek ze wspomnianego wcześniej zespoldowna.info 

“Dziecko z niepełnosprawnością potrzebuje kogoś, 

kto pokaże mu, że pomimo bycia "innym" 

może osiągnąć w życiu niemal wszystko.”

 

Alleluja!

sobota, 4 maja 2019

O wyższości czytania książek nad ich nie czytaniem

Historia Martynki, która pojechała z mamą i rodzeństwem do wujostwa w wakacje zafascynowała Zozo. Ciekawe, że wybrała tą pozycję a nie Pucia, Kicię Kocię czy Basię, gdzie obrazków jest znacznie więcej. 

 Czytanie książek to najfajniejsza zabawa jaką ludzkośc wymyśliła od czasu ...opowiadania historyjek przy ognisku:)



wtorek, 22 stycznia 2019

Mój Mały Downie


Słowa nas określają. Słowa nas szufladkują. Słowa zamykają nas w więzieniu znaczeń. Wiele możliwości, aby mózgowi było łatwiej. Bez kategoryzacji przegrzałby się biedak i …. jadacie móżdżek? To wiecie jak to jest ze ściętym białkiem.

Jednak skoro używamy jedynie znikomego (od 15 do 30%) naszego mózgu to dlaczego pozwolić mu na uogólnianie i skrótowość tak daleko idące? Może warto go przetrenować? To mięsień, zacznijmy spokojnie. Nie od razu bieżnia na 60 minut i opcja: bieg.

Nie mam nic przeciwko szufladkom. Robią porządek w otoczeniu i pojmowaniu. Zacznijmy jednak od uzupełniania i multiplikowania już istniejących.

Słowa nas determinują. Nie „jesteś zły” a „zrobiłeś źle”. Nie „jesteś głupia” a „popełniłaś głupstwo”. Nie generalizujmy bo Ci do których się tak zwracamy staną się „źli i głupi”. I durnowaci. I downowaci.

„Ty downie” - powiedziałam pewnie nie raz do kogoś ze swoich kolegów i koleżanek. Powiedziałam, stało się. Mój rozmówca nie dostał Trisomii 21. Takiej mocy sprawczej nie mam. Na szczęście.

„Ale z Ciebie down” - usłyszałam. Zabolało. Miałam wtedy 8 lat. On niewiele więcej. Postanowiłam nigdy się do niego nie odezwać. Stało się. Moja wspaniała babka (a miałam ich dwie, obie genialne w wymiarze babciowości i obie diametralnie różne), gdy powiedziałam jej z jaką niegodziwością z ust kolegi miałam do czynienia uśmiechnęła się. Kazała przynieść encyklopedię i przeczytać definicję „zespołu Downa”. Zapamiętałam tyle, że nie jest właściwe tak mówić. Równie niedobrze by było powiedzieć, że ktoś ma raka lub jest kuternogą.

Tylko, hm...Kuternoga to przecież mógł być pirat lub bohaterski żołnierz, który stacił ową kończynę w walce. O chorobie nowotworowej ...nie no proszę, przecież włos się jeży na głowie. A „down” to down. Głupek. Idiota. Dziwak. Nienormalny. Kretyn. Debil. Prymityw. Patologia. Tak wiem, wystarczy. Jednak, czy nie łatwiej zaakceptować inwektywy wobec ludzi, gdy chodzi o ich dysfunkcje intelektualne a nie fizyczne?

Z drugiej strony dlaczego mam w ramach ułatwienia pracy mózgu pana A i pani E mówić lub pozwolić mówić o mojej córce „nasz mały down”? Co więcej nie sądzę abym była w stanie, dziś, zaakceptować fakt, że mówią tak też o swoim dziecku. Jak usłyszę matkę, która mówi do dziecka: ty czarnuchu, ty żydku, ty pedale, ty katolu…. To mam przymknąć na to uszy? Bo co? Stwierdza fakt? Etykietki to są dla ubrań co celnie wykorzystało River Island w swojej kampanii. 

Język nas determinuje. Język nas buduje. Język nas ukształtowuje.

Nie daję przyzwolenia na wyżej opisaną skrótowość. Zojka ma zespół Downa. Nie choruje na niego. Nie cierpi na niego. Po prostu go ma. Sprawa jest prosta. Może wyjaśnię tym co w tej chwili wykrzywiają usta w grymasie irytującego poczucia wyższości. Całkowita ilość informacji genetycznej zawartej w genomie człowieka jest mniejsza niż 800 MB. Mamy 23 pary chromosomów. Od małpy różni nas jedna para mniej. Powstała najprawdopodobniej z połączenia dwóch par. W dwudziestej pierwszej pozycji chromosomów moja córka ma nie dwa a trzy chromosomy. Opisał to w 1959 Jerome Lejeune. Dzięki niemu wiadomo, że to 21 pierwsza nie-para odpowiada za wadę wrodzoną odkryta przez John L.Downa prawie 100 lat wcześniej.

Chyba jasne?

Jeśli jeszcze nie to sprawdźcie sobie co to jest stygmat. 
Już?  

To teraz odpowiedzcie mi czemu miałabym znakować moje dziecko? Pozwolić na „wypalanie” jak w starożytnym Rzymie znaku definiującego jakiekolwiek dziecko? Żeby było łatwiej Waszym mózgom? Wolne żarty. To mięśnie. Poćwiczcie je. Przyda się w perspektywie jako zabezpieczenie przed chorobą Altzhaimera. 
 
Nie definiujcie mojej córki bo jej nie znacie. Nie jest „downem” tak jak nie są przyjaciółka Zozo - Wiki czy Wojtek z przedszkola. Nie jest downem Kate Grant, miss świata Ultimate Beauty of the World. Oni mają zespół Downa. 

Zojka jest Zojką. Ma swoje własne cechy, osobowość, charakterek, zainteresowania, sympatie i antypatie. Tak jak Twoje dzieci i dzieci Twoich sąsiadów. I te o innym kolorze skóry i te chodzące do innego kościoła niż Ty. A my jesteśmy jednocześnie różni i tacy podobni co świetnie oddaje ten filmik :


 

Zespół Downa jest. A Zoja nie jest jego częścią. To on jest częścią jej. Tak, wiem co powie pan A i pani E, że zakłamuję rzeczywistość. Uciekam przed prawdą. Żyję mrzonkami z Youtuba. Zespół Downa ogranicza moją córkę i definiuje jej życie. A dokładnie choroby, dysfunkcje, niepełnosprawność. Tylko czy na pewno? Nie nie zakłamuje rzeczywistości. Jestem mega racjonalna. Realna jak ospa, odra czy grypa. Ograniczają mnie i moje córki: kłopoty finansowe, infekcja dróg oddechowych, awaria samochodu nie pozwalam by ograniczały nas definicje. A Was ograniczają WASZE SŁOWA. Bo słowa kreują rzeczywistość. Oceniamy siebie w ILE sekund ? (pierwsze wrażenie). To oczywista oczywistość. Bo prawdą jest, że nie zrobimy nigdy drugi raz „pierwszego wrażenia”. Ważne aby było drugie i trzecie wrażenie. Niech mózg się spoci, przegrzeje ale nie ugotuje.

Popieram inicjatywę „More Alike Than Different”!

niedziela, 16 grudnia 2018

Ciała jak gwiazdy

Ciała jak gwiazdy tworzą konstelacje.....

Zozo i Panna O na warsztatach rodzinnych z ruchu, relacji i konstelacji prowadzonych przez Teatr 21 w Pałacu Kultury i Młodzieży. Genialna Justyna Wielgus (choreografka), Tymek Bryndal i Teo Olter (muzyka na żywo). 





środa, 14 listopada 2018

Zmęczenie materiału

Bardzo, bardzo zmęczone. Wszystkie trzy plus zwierzęta też. Choroby wleką się za nami jak wszy za armią:(. Mimo przepięknej jesiennej pogody my wciąż, na zmianę lub w różnych konfiguracjach jesteśmy chore. 
I to jest ten moment gdy mówimy STOP!
Anginom. Zapaleniom gardła. Chorobom bostońskim czy warszawskim. Rota wirusom. 
Wszystkiemu !

Mamy jednak bardzo pozytywne wibracje:

"– Tak naprawdę potrzebujemy edukacji, miejsc pracy, możliwości, przyjaciół i trochę miłości. Tak jak każdy. Czy to są specjalne potrzeby? "



Znacie ten film? Obśmiałyśmy się do łez:)

wtorek, 4 września 2018

Dwie małe sprawy

Przygotowania do nowego roku szkolnego i przedszkolno-terapeutycznego w toku. Napiszę coś jak się odnajdę w rzeczywistości...

Tylko dwie małe sprawy:

WIELKI ŻAL: KAWIARNIA ZAMKNIĘTA
Na stronie facebookowej kawiarni napisano:
"Jeśli Miasto, chce się nami chwalić i ocieplać swój wizerunek, mówiąc, że jest społecznie odpowiedzialne, to niech coś da od siebie, a my zrobimy dobrą robotę dla nas wszystkich i wszystkim nam się to opłaci społecznie oraz ekonomicznie! Pora to zrozumieć! BO MIASTO TO MY, bez względu na sprawność, wiek, płeć, wyznanie, orientację psychoseksualną, pochodzenie, wyznanie... Dla każdego z nas powinno znaleźć się miejsce w WOLNYM MIEŚCIE POZNAŃ!"

WIELKI ZACHWYT:  9 LATEK ZAŚPIEWAŁ
Skąd wziął się fenomen tego nagrania? Przede wszystkim Dan Miller porywa oglądających swoją szczerością i emocjami, które wkłada w wykonanie piosenki Whitney Houston.

Do przeczytania wkrótce!

piątek, 22 czerwca 2018

Czerwcowy przegląd prasy i mediów wszelakich

Opadł kurz po medialnej zamieci związanej z codziennymi doniesieniami o strajku rodzin z niepełnosprawnościami. Ciekawe czy ktoś z dziennikarzy będzie śledził jeszcze ten temat czy nikt już nie będzie zainteresowany...

W necie jest za to kilka innych ciekawych artykułów.  Jak chociażby ten o rodzinie pani Beaty i pana Darka. Ludzi, którzy prowadzą rodzinny dom dziecka. Z babcią i psem jest ich w sumie 11. To tak jak w bardzo dużej rodzinie. W tej rodzinie wychowują się ośmioletnia Nikola z FAS i siedmioletnia Agnieszka (ZD upośledzona w stopniu umiarkowanym) Do poczytania TUTAJ.

Zdjęcie babci Cook z Lucasem mnie rozbroiło. Sami zobaczcie TUTAJ. Dobrze, że całe spektrum społeczeństwa zaczyna byc widoczne. Reklamy ułatwią innym zrozumienie? Nie wiem...na pewno jednak "opatrzą" trisomię 21.

Dośc interesująco prezentuje się artykuł z bezprawnik.pl. Teza, że "Klan" przez lata robi klauna z Maćka z ZD ku uciesze gawiedzi wydała mi się dośc dziwna. Serialu nie oglądam, trudno mi się więc odnieśc. Artykuł jednak przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Autorka, Emilia Wyciślak, dośc szczegółowo prezentuje i udowadnia swoją tezę. Jakie będzie wasze zdanie? ... do poczytania TUTAJ. 

A poza tym cisza..czy to może cisza przed burzą?

czwartek, 24 maja 2018

Tylko tak wiele znaczy




Film o Wojtku polecam gorąco. Zwłaszcza, gdy w tle okupują Sejm osoby z niepełnosprawnościami, bezskutecznie walcząc o 500 zł. Dziękuję im za to, że z każdym dniem niepełnosprawności NORMALNIEJĄ dla zwykłego Polaka. 

Zwykły Kowalski w BMW, którego spotykam w korku na moście Grota z komórką przy uchu i Standardowy Malinowski, siedzący przy oknie 132, ze wzrokiem utkwionym w komórkę. Przeciętna Nowakówna, która żuje gumę i wpatruje się w niebo, pod wiatą przystanku PKP Toruńska. Zwyczajna Wiśniewska, popijająca parującą kawę z kubka modnej kawiarni. Tuzinkowa Dąbrowska, ze słuchawkami, na rowerze....

Oni Wszyscy, patrzą i choc sobie tego nie uświadamiają to ich mózg rejestruje NORMALNOŚC, ZWYKŁOŚC, STANDARDOWOŚC, TUZINKOWOŚC osób z niepełnosprawnościami. Dostrzegają ich człowieczeństwo. Podskórnie. Podświadomie. 

To się powoli rozszerza. Nie da się tego cofnąc. Tak jak gender. Tak jak zmian klimatu. Tak jak tęczy po burzy.

ZOJKA! BĘDZIESZ ŻYŁA W ZUPEŁNIE INNYM ŚWIECIE. WIDZĘ. WIEM. CZUJĘ.

wtorek, 15 maja 2018

piątek, 4 maja 2018

Zwierzęta z zespołem Downa

Pamiętacie jak pisałam o kocie z ZD? Okazuje się, że w tym roku przypada 10 rocznica śmierci innego zwierzaka, którego określano jako "downa" -  tygrysa Kennego. Niestety jego dodatkowy chromosom w 21 parze nie został potwierdzony bowiem tygrysy mają ich 19 par... Jednak jego fenotyp przypomina osoby z ZD.Zobaczcie sami:



 Trzeba jednak pamiętac, że zespół Downa jest genetyczną przypadłością homo sapiens. Jednak zwierzęta mają sekwencje genetyczne, mają też uporządkowane chromosomy (pary chromosomów, które zależą od każdego gatunku), dzięki czemu mogą miec problemy z dodatkowym chromosomem dające w konsekwencji efekty podobne do zespołu Downa (trudności poznawcze i fizjologiczne, zmiany anatomiczne). Tak jest z myszami laboratoryjnymi. Trisomia występuje u nich w 16 parze.  

poniedziałek, 25 września 2017

Wizerunek Downa w mediach


Nosiłam się całe wakacje z napisaniem tego posta. Właściwie od momentu przeczytania artykułu z lipcowego Fragile autorstwa pani Anny Dwojnych. Materiał źródłowy znajdziecie TUTAJ.

Autorka pisze o postrzeganiu Downa w polskich mediach. Odwołuje się do postaci Maćka z Klanu, którego nawet nie znając tej telenoweli kojarzy większośc z nas. W kontrze stawia
Jamie Brewer, z American Horror Story. Może to szokować jednak warto zerknąć na daty obu tych seriali. Piotr Swend zdąrzył się już przez te dwie dekady "zestarzeć" na naszych oczach. American Horror Story: Murder House, poza oczywistym, inny gatunkowo ale też epokowo sposób przedstawiania Downa. W Klanie mamy ugrzecznioną wersję z naciskiem na codziennośc, postrzeganą przez pryzmat odbiorców telenoweli. Amerykański serial nie silił się na stereotypowe pokazanie "jak myślą gospodynie domowe" tylko wykorzystał stereotypy postrzegania Downa przez pryzmat urody. Co świetnie widać w załączonym pod nazwiskiem aktorki linkiem. Już bliżej Klanowi do starszego o dekadę Dzień za Dniem. Zgadzam się, że był to początek przełamania stereotypów. W Ameryce jednak to było preludium a u nas na Klanie stanęło. Nie sądzę, że jest to spowodowane brakiem barwnych dzieciaków z ZD, pod które można by dopasować scenariusz. Jednak telenowele to coś tak ciasnego w ramach, że dzieciaki w typie Małej Zi rozwaliłyby te ramy w drobny mak. Ideologiczny product placement to coś z czym Hollywood nie musi się mierzyć. W serialach czy filmach mamy co w tym temacie nadrabiać. Wystarczy spojrzeć na hiszpański JA też! czy francusko-kanadyjski Cafe De la Flor. Dekady przed nami...do opowiadania dobrych historii z Downem w tle. A już nie wspomnę, że nie wyobrażam sobie rodzimej wersji amerykańskiego filmu Lada dzień. 

Drugi temat to sposób przedstawiania Zespołu Downa w mediach. Sugestywnie stygmatyzowane "choroba", "cierpieć na ", "niepełnosprawność", "aborcja"...Tak. Skojarzenia z palców jak leci. Nawet ta niby nie zauważalna hierarchia:
1.  Niepełnosprawny ruchowo ale przynajmniej sprawny intelektualnie
2. Geniusz z Aspergerem, który nie umie kupić mleka
3. Izolacja społeczna i emocjonalna autystyków
4. Down i inne niepełnosprawności intelektualne

Możecie ze mną dyskutować, że tak tego nie postrzegacie. Ja nadal sądzę, że funkcjonując w świecie, gdzie intelekt jest wyżej ceniony od życzliwości, będziemy postrzegać dysfunkcje intelektualne jako mankamenty.  Polecam zapoznać się z Raportem na ten temat. Nie moich opinii oczywiście ale postrzegania medialnego osób niepełnosprawnych.  

Myślę jednak, że teraz jest czas zmian. A potem nadejdzie on. Czas Małej Zi i jej koleżanek i kolegów. 

czwartek, 31 sierpnia 2017

Osada Burego Misia



Znacie pewnie to miejsce. Ja z przyjemnością oglądam a w kolejnym roku obiecuje sobie wpaśc z dziewczynkami po ich sery! Sami popatrzcie TUTAJ

piątek, 28 lipca 2017

Tydzień wyczesanych wiadomości z netu - piątek

Przegląd down-newsów zaczynam od:

Francja - Paryż - pamiętacie jak zamazano reklam z uśmiechniętymi dzieciakami z ZD? TUTAJ. 

"Według CSA takie postawienie sprawy powoduje, że cel przekazu „może się wydać dwuznaczny”. W domyśle – może być odebrany nie tylko jako „success story” o dobrej integracji pokazanych w filmie upośledzonych, ale również jako emocjonalny, wzbudzający poczucie winy nacisk na kobiety, które dowiedziawszy się, że urodzą dziecko z zespołem Downa, decydują się na przerwanie ciąży."
Swoją drogą już wtedy mnie fascynowało jak "zwykłe kobiety", które przerwały "zwykłą ciążę" mogą znieść "zwykłe reklamy z uśmiechniętymi zwykłymi dziećmi"... Tylko pewnie bałyby się napisać, żeby je hejt nie zalał.... 

A po dwóch prawie latach w Paryżu w  Saint-Nicholas-des-Champes (kościół Św. Mikołaja) udzielono komunii czterem dziewczynkom z ZD. Oceniono, że są świadome, gotowe sercem ... bo głową w sumie Boga się nie przyjmuje. Mój ojciec mówi, że to pewnik płynący z serca a nie pole do rozumowania. Coś w tym jest przyznaję.



Polska - Media Katolickie - namiętnie i sukcesywnie przedstawiane są artykuły ze świata o sukcesach ludzi z ZD, których by nie było gdyby dopuszczono do aborcji. Mało niestety w tym szczegółów o cholernie ciężkiej drodze, wyzwaniach i sile rodziny no i ...konieczności wsparcia "od górnego" (nie , nie chodzi mi o Boga). U nas niestety pokutuje pogląd, że Bóg dał dziecko to Bóg da na dziecko a jak nie da to krzyż trzeba nieść. Z drugiej strony, tak to te nasze skrajności słowiańskie, "jakoś-to-będzie". Jakiś czas temu, zresztą, porównano w Newsweeku lub Polityce trend Hygge (styl życia z Danii) do właśnie naszego stylu bycia szczęśliwym zawierającego się w tych trzech słowach: "JAKOS TO BĘDZIE".  

TUTAJ np. pani Karen Gaffney (będąca dla mnie inspiracją) przekonuje by "nie zabijać". Najtrudniejsze to, że matka czy zrobi "to" czy nie zrobi zostanie wypalona wewnętrznie swoją decyzją. O tym jednak się nie mówi a my jesteśmy "nagie wśród ciemności"...

Polska  - Instagram - Fotka muzyka Pawła Królika (Spoken Love) z córeczką o prześlicznie skośnych oczkach wywołała wiele komentarzy. Pozytywnych. Wspierających. Mała jest spod lwa...Będzie wymiatać :) A rodzicom GRATULACJE!!!

wtorek, 27 czerwca 2017

Cisza w eterze choć oddaję Komuś głos

Cisza bowiem czas na wakacje. Od komputera, nośników pamięci, laptopów, smartfonów (no...), telewizji... Od polityki też. Czas na czas ze sobą no i dziewczynkami. Zobaczymy jak wyjdzie taka podróż od cywilizacji medialnej.

Ahoj !

A tym czasem oddaję głos Komuś wartemu posłuchania:) Zośka jest boska nie sądzicie?


wtorek, 29 listopada 2016

Szczęście

Znów Ktoś sprowadził mnie do parteru...chyba chciał sprawdzic czy rzeczywiście znów wstanę. No więc wstałam i ... Śpiewam:). 

Znacie piosenkę Pharrella Williamsa " Happy"? Jest bardzo pozytywna. Co więcej idealnie pasuje do dzieci / ludzi z ZD. Zrobili zresztą teledysk do niej z okazji Międzynarodowego Dnia Zespołu Downa jakiś czas temu. Zobaczcie sami, czy nie jest świetna?


Zdołować mnie - nie może nic
Zdołować mnie - bo jestem zbyt wysoko
Zdołować mnie - nie może nic
Zdołować mnie - już mówiłem (coś Ci teraz powiem)

Ponieważ jestem szczęśliwy ...
Klaszcz ze mną jeśli czujesz się jak dom bez dachu
Ponieważ jestem szczęśliwy ...
Klaszcz ze mną jeśli czujesz, że szczęście jest prawdą
Ponieważ jestem szczęśliwy ...
Klaszcz ze mną jeśli wiesz, czym dla Ciebie jest szczęście
Ponieważ jestem szczęśliwy ...
Klaszcz ze mną jeśli czujesz, że to jest to, co chcesz zrobić




Trudno definiowac szczęście raz na całe życie. Nauczyło mnie tego ono samo. Szczęście nie jest stanem permanentnym i niezmiennym. To chwila. I do tego wkurzająco ulotna i nie powtarzalna. Dziś szczęście z czegoś  nie musi byc szczęściem z tegoż dnia kolejnego, nieprawdaż?

Oczywiście możemy podejśc do tematu naukowo i oprzec się na piramidzie potrzeb Maslowa. Tylko, że ja przy Małej Zi przedefiniowałam pojęcie szczęścia. Patrząc na jej optymistyczną i nigdy nie poddającą się postac. Widząc jej radośc z drobnostek..w stylu:. "O! jaki fajny motyl usiadł na ramieniu". Rozumiem jakie mam szczęście, że mogę byc jej mamą. Ona uczy jak się cieszyc. I jest bardzo dobrą nauczycielką.