Nie wiem co się dzieje na "tym" świecie. Myślę oczywiście o moim kochanym kraju, i piszę to bez nawet grama sarkazmu.
Jestem patriotką. Segreguję śmieci. Podnoszę papierki na ulicy. Staram się oszczędzać wodę. Kupować minimum rzeczy. Uczę dzieci odpowiedzialności, empatii i solidarności. Poza historią nasyconą martyrologią czytamy o wielkich polskich podróżnikach, naukowcach. Historia i patriotyzm to churchilowskie "krew, znój, pot i łzy" jedynie w czasie wojny. W czasie pokoju ... no właśnie nie wiem czy teraz mamy czasy pokoju... Jednak, jeśli mamy właśnie czasy pokoju to brak hejtu w necie, uśmiech i pomoc sąsiadowi, nie oszukiwanie w kolejce na poczcie, rozliczanie podatków w kraju a nie raju podatkowym. To jest ok.
Więc nie rozumiem tego co się dzieje. Jest XXI wiek. Teorię wielu ma opanowaną. Robią przeglądy auta. Myją ręce przed jedzeniem i po toalecie. Więc czemu nie myślą? Kiedy w historii ludzkości cokolwiek zakazami i karami udało się zmienić na dobre?
Jakieś propozycje?
By rodzice chcieli być rodzicami dziecka z niepełnosprawnościami, takiego jakie właśnie chronić stara się aktualna Władza powinni mieć:
- pełną wiedzę tego co ich może spotkać,
- opiekę psychologiczną przed porodem a pełen pakiet lekarsko-rehabilitacyjny po,
- łatwy dostęp do edukacji specjalnej (a może wreszcie czas na włączającą?),
- pakiet ochrony ich pracy i ich zdrowia....
Pisała o tym pani Agata Komorowska. Pisało o tym wielu rodziców dzieci z niepełnosprawnościami takimi własnymi i przysposobionymi. Jednak jak widać myśleć empatycznie się nie da. W Polsce trzeba cierpieć. Cierpienie mamy przecież we krwi. Jak za długo jest dobrze to ciach walnijmy coś by sobie pocierpieli te polki i te polaki. Trzeba "nieść swój krzyż", "być mesjaszem narodów", być przez kogoś napadanym, podtapianym, rozbieranym.
Wystarczyłoby zadbać o komfort "normalności" życia rodzin dzieci z niepełnosprawnościami. Świadomość i edukacja. Włączanie w codzienność młodych ludzi z zespołem Downa a nie trzymanie ich poza życiem społecznym (szkoła, studia, dom, rodzina, praca). Promocja sportu osób z zespołem Downa. Promocja normalności. Empatii a nie tylko obojętnej tolerancji. Gorzej...zazdrości, że się "dostaje" jakieś świadczenie zamiast pracować. Jakieś "miliony monet" (tych żółtych chyba) jako dodatek na edukację dziecka z niepełnosprawnością.
I potem, kiedy będzie normalnie, kiedy będzie przepięknie... Wtedy zaproponować swoim obywatelkom i obywatelom zmianę prawa.
Długo zbierałam się do recenzji programu prowadzonego przez Przemka Kossakowskiego. "Down in the road" bo o tym oczywiście piszę podoba mi się. Zarówno sposób w jaki pan Kossakowski....
Nie. nie tak. Profesjonalizm i empatia nie podszyte litością ani pogonią za sensacją. To z jakim....
Też nie tak.
Droga w którą zabiera Przemek Kossakowski młodych ludzi z zespołem Downa...
A może to oni zabierają jego?
-----------------------------------------------
道 (dao, tao) chińskie słowo oznaczające "ścieżkę", "drogę" także "klucz" a interpretowane jest również jako "nauka". W szerszym rozumieniu, filozoficznym, tao jest wiedzą o życiu, której trudno się nauczyć gdyż jest intuicyjna. Tak więc będąc w drodze, doświadczając pewnych zdarzeń, dotykając swoich emocji, dochodzimy do właściwej prawdy o życiu. To najbardziej prawdopodobne zrozumienie przeze mnie przesłania programu "Down in the road". Wiem, że dość enigmatyczne (dla niektórych może rozlazłe) jednak tao jest
niedefiniowalne z natury rzeczy (zdefiniowane zmienia swoją naturę). Mając córkę z zespołem Downa inaczej oglądałam ten program niż Ci co nie mają styczności z trisomią 21 na co dzień.
Tam, gdzie moja znajoma K widziała "ludzie z ZD uczą nas by cieszyć się z oczywistych oczywistości: możliwości stanowienia o sobie, samodzielności w prostych tematach" albo co pisała na FB A "szczerość wypowiadania własnych uczuć bez kalkulacji co mi to da, wow, przydałoby się nam wszystkim" ja widziałam Małą Zi, gdy dorośnie.
Już dziś umie uruchomić pralkę w odpowiednim programie...
Robi ciasto na naleśniki coraz doskonalsze...
Czy będzie mogła znaleźć pracę?
Czy będzie mogła założyć rodzinę?
Czy będzie traktowana jak inna ale jednak część społeczeństwa?
Tao Te Ching
Droga wody
Podobno wielkie dobro jest jak woda,
podtrzymująca życie bez świadomego wysiłku,
płynąca naturalnym prądem, zapewniająca pożywienie,
odnajdywana nawet w miejscach odrzucanych przez zachłannego człowieka.
Tak właśnie wygląda droga tao.
Niczym woda, mędrzec pozostaje pokorny,
jego umysł płynie w medytacji, nie posiada pragnień,
jest głęboki w zamyśleniu, w swych czynach delikatny i taktowny.
W mowie szczerość prowadzi mędrca,
który jako przywódca po prostu jest kim jest.
W rządzeniu, kompetencja jest jego celem, co zapewnia poprawność jego kroków.
Ponieważ nie działa dla własnej korzyści,
ani nie tworzy zbędnych konfliktów,
jest poprawny w swych czynach w stosunku do wszystkich ludzi.
W moim mieście - Chcą abyśmy wybierali komunikację miejską ale do SKM już na 4 stacji się człowieku nie wepchniesz no i te "standardowe" opóźnienia.
W mojej dzielnicy - Promują dojazd do nowego metra ale zlikwidowali linię która bezpośrednio jeździła do Centrum. Teraz mam 2 przesiadki.
Ale zaraz, zaraz... po co o tym piszę na blogu Zozo? Bo tak samo jest z niepełnosprawnymi dzieciakami. Rodzicie i ...co? I jajco.
A teraz jeszcze mi tutaj machają kartą Rodzina 2020....
Szanowny Panie Prezydencie,
Łatwo się na plakacie wyborczym umieszcza hasło o pomocy dla rodzin niepełnosprawnych bo przecież co to kosztuje. Tyle co praca osoby projektującej plakat no i druk. To co dla polityka jest chwytliwym tekstem dla mnie to codzienność. Dziękuję za kolejne "szmal plus" bo nie chodzi mi o pomoc tylko o wsparcie. Rzeczywiste i kompleksowe. Żeby się chciało bardziej: wstać, uśmiechać i żyć.
Gdy przez Sejm, media i społeczeństwo przetaczała się dyskusja o programie "Za życiem" pani Agata Komorowska wysłała do prezesa Kaczyńskiego list z postulatami. Postulaty te kompleksowo obejmowały w mojej ocenie nasze, rodzin z niepełnosprawnością na pokładzie, potrzeby. Partia rządząca miała się przyjrzeć temu dokumentowi. Nie wiem czy długo jeszcze przyglądać się będzie bo chyba nie skończyła. Wszak na nic z tego co postulatach podane liczyć w realu nie można.
Panie Prezydencie może warto by porządnie zabrać się za weryfikacje tego co się napisało? W programie "Za życiem" jest przecież tak dużo zadań, które warto by na serio wpisać do realizacji.
Dlaczego nie można by po urodzeniu dziecka z niepełnosprawnością np. z zespołem Downa zrobić koniecznych i szczegółowych badań
diagnostycznych na podstawie, których opracowany będzie plan leczenia i rehabilitacji? Zamiast odgórnych trzech na krzyż rodzajów terapii dla wszystkich. Zamiast nerwowego przeglądania forów rodzicielskich w poszukiwaniu odpowiedzi na dręczące nas - rodziców - pytania.
Dlaczego nie można zatrudnić tych z rodziców, którzy rezygnują z pracy zawodowej by opiekować się dzieckiem niepełnosprawnym, na normalnej umowie dając im pensję, świadczenia a nie odbierające godność zasiłki i dołujący zakaz pracy. Przecież emeryci mogą "sobie" dorobić. I to z naszego punktu widzenia kwotę niebotyczną. A my? Czy wbicie nas w poczucie bezsilności i obniżenie naszego standardu życia do "poniżej" jest pomocą lub wsparciem? Przecież tak wiele mamy pomysłów i umiemy pogodzić ogrom spraw.
Walka o miejsce w przedszkolu po to by walczyć o miejsce w szkole. Czy nie można zastosować dla każdego dziecka niepełnosprawnego, które tego wymaga, nauczania indywidualnego? Dobrze przeszkolona kadra, empatia na dzień dobry od każdego z uczestników procesu edukacyjnego. Po co wydzielać i wykluczać? Oczywiście są dzieci, które wymagają placówek specjalnych jednak tych z upośledzeniem w stopniu znacznych i głębokim nie ma wcale tak dużo. Więcej jest tych dla których integracja w społeczeństwie "normalnych" jest niezbędnym elementem socjalizacji. Ta integracja przyda się "normalnym" bo pomaganie słabszym, akceptowanie inności nigdy nikomu nie przyniosło ujmy. Nauka nie pójdzie w las w przyszłości będą lepszymi ludźmi jako przełożeni, pracodawcy, rodzice.
Panie Prezydencie, wiem, że Pan tego nie przeczyta. Piszę to by wyrzucić z siebie całą gorycz jaką zastałam w swoich ustach po zobaczeniu programu Rodzina 2020.
Mam dziwne wrażenie, że cały ten wiersz można zaprezentować jako symboliczne przedstawienie sytuacji ludzi z zespołem Downa w Polsce. Może ktoś powie "przesada". Nie jest to epoka symbolizmu ani autor. Jednak dla mnie...TAK. Stoi na stacji ciężka ogromna lokomotywa (zespół Downa) z ogromną ilością wagonów (ograniczeń, stereotypów, wątpliwości) a tutaj:
Nagle - gwizd!
Nagle - świst!
Para - buch!
Koła - w ruch!
Najpierw - powoli - jak żółw - ociężale,
Ruszyła - maszyna - po szynach - ospale,
Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem,
I kręci się, kręci się koło za kołem,
I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,
I dudni, i stuka, łomoce i pędzi.
A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!
Może się komuś wydawać, że wcale nie. Ja widzę zmiany. To, że małe? Lawiny zaczynają od małych kamyczków. Zobaczcie sami:
No i tak. Rozmowa posłanki Wandy Nowickiej z posłem Jakubem Kuleszą odnośnie kandydatów PIS do Trybunału Konstytucyjnego w Polsat News zeszła nagle na dzieci z zespołem Downa. Fajnie jak się o niepełnosprawnościach mówi. Szkoda, gdy są to rozmowy tego typu.
Czy naprawdę istnieje tylko "białe" i "czarne"?
Czy tak trudno zrozumieć, że poznanie tematu niepełnosprawności, oswojenie się z tym "Zespołem" może ułatwić decyzję rodziców na "tak"?
Czy zapewnienie grup wsparcia, szkoleń i konsultacji dla rodziców czy opiekunów zamiast poszukiwania wiadomości net-dżungli nie ułatwiłoby decyzji rodziców na "tak"?
Czy umożliwienie rodzicom, którzy rezygnują z pracy zawodowej by dopilnować rehabilitacji i funkcjonowania niepełnosprawnego dziecka, zatrudnienia jako opiekuna czy pracy w domu bez obraźliwego zasiłku i zakazu pracy, nie ułatwiłoby decyzji rodziców na "tak"?
Czy zapewnienie każdemu dziecku z
niepełnosprawnością intelektualną edukacji w najzwyklejszym środowisku szkolnym, z perspektywą pracy, nauki funkcjonowania i normalnego życia, nie ułatwiłoby decyzji rodziców na "tak"?
Czy stworzenie szpitala, sieci klinik, oddziałów, dedykowanych dzieciom z niepełnosprawnościami intelektualnymi, gdzie byliby dostępni specjaliści znający tą tematykę, nie ułatwiłoby decyzji rodziców na "tak"?
Czy zapewnienie opiekuna takiej rodziny, który pomoże przebrnąć przez formalności w tym pierwszym najtrudniejszym okresie i później, nie ułatwiłoby decyzji rodziców na "tak"?
NIE. Łatwiej jest przerzucać się w emocjonalnych uwagach i jedynych słusznych opiniach. Kłamać, że to jest tak samo jak przy zwykłych dzieciach. Albo demonizować (rozpad rodziny, drastyczne obniżenie stopy życiowej, wykluczanie przez tych co mają 22 pary chromosomów).
Skoro mamy prawa wyborcze to może zakładając, że promujecie Państwo opiekujące się i empatyczne, pozwolicie nam wybrać mniejsze zło. Chyba nie wybierzemy gorzej niż podczas głosowań nad urną. CO?
I właściwie z całej tej rozmowy jedno zdanie pani Nowickiej jest dla mnie sensowne: "O urodzonych dzieciach nie mówimy, urodzone dzieci wymagają opieki". A reszta to zabawa w piaskownicy rozwydrzonych dzieciaków, które chcą udowodnić czyj tatuś ma lepsze auto.
W mojej ocenie gorszym koszmarem niż nazistowska eugenika jest wykorzystywanie mojej córki i innych dzieciaków z zespołem Downa do rozgrywek politycznych bez realnego wsparcia ich edukacji, rehabilitacji i motywacji rodziców do wychowywania dzieci z trisomią 21.
Gdy piszę o zdobywaniu przez Zozo kolejnych "ośmiotysięczników" to odnosi się to do pokonywania przez moją młodszą córkę jej trudności mniej lub bardziej powiązanych z zespołem Downa. Nie przypuszczałam jednak, że tak szybko (patrząc na temat "dziejowo") pojawią się osoby z zespołem Downa, które będą zdobywac prawdziwe górskie szczyty.
Na tego "newsa" mocno po czasie wpadłam wczoraj. Ups! Ważne, że wpadłam:) Nie wiecie o czym mówię? Przepraszam! Andrew Bob Harris versus Grand Teton.
Jestem pewna, że efekt kuli śnieżnej się już rozpoczął. Życie Zozo nie będzie w najmniejszym stopniu podobne do ludzi z zespołem Downa sprzed 50 a nawet 20 lat. Trochę jak mówił Albert E. i trochę z C.R. Zafona co w miksie brzmiałoby "można bo mówią, że się nie da"? No i miłośc do tego. Zawsze.
Prawie dwa lata temu pani Agata Komorowska (https://agatakomorowska.pl) przedstawiła pani Jarosławowi Kaczyńskiego realne potrzeby rodziców dzieci z niepełnosprawnościami (list TUTAJ). Postulowała min. powstanie stanowiska opiekuna rodziny (na końcu postu wyjaśnienie), zatrudnienie jako opiekun osoby niepełnosprawnej (brak zasiłków i świadczeń a regularna praca) czy regularne szkolenia i konsultacje ze specjalistami. Powyższe postulaty zgrabnie ubrała w Program Wczesnej Interwencji dla Całej Rodziny. Kolejnymi z jej pomysłów były programy Integracji i Uspołeczniania. Dzięki którym dzieci z niepełnosprawnościami mogłyby uczestniczyc w zwykłym życiu bez konieczności ukrywania swojej niepełnosprawności, indywidualnego nauczania w środowisku szkolnym nie domowym, profesjonalnego trenera do nauki samodzielnego funkcjonowania, i oczywiście miejsca pracy.
Przejrzałam wszystkie zasoby internetu: tematyczne, rządowe i resortowe i nigdzie ale to nigdzie nie znalazłam informacji aby ktoś - coś z tym robił. Pan Kaczyński kazał się tym zając. Chyba dośc enigmatycznie to zlecił, bo inne jego polecenia są wykonywane w iście Speedy Gonzalesowym trybie a to proszę "ani słychu, ani widu". Zewsząd za to słyszę jaką miłością i odpowiedzialnością obdarza nas Bóg dając "inne" dzieci. Fajnie by było aby jeszcze coś w realu zafunkcjonowało. Chociaż można byłoby zerknąc do wyników innych krajów europejskich. Taka np. Portugalia (katolicka jak my i poukładana moralnie jak mniemam) wprowadziła już w 1995 roku masową Wczesną Interwencję na skalę całego kraju. Co z tego wynikło? Pewnie Was to zdziwi ale powszechnośc tej interwencji spowodowała "istotny spadek przypadków znacznych upośledzeń wśród osób z zespołem Downa." Ciekawe, że u nas wolą płacic 4000 zł za uszkodzenie płodu niż przeznaczyc fundusze na stworzenie godnych warunków do rehabilitacji i usamodzielnienia. Działania pod publikę, słupki poparcia i lekceważenie tak przeciekające przez słowa ludzi z Rządu i okolic.
Smutek!
"OPIEKUNA RODZINY w rejonowej Przychodni
Pedagogiczno-Psychologicznej, który będzie czuwał nad funkcjonowaniem
całej rodziny niepełnosprawnego dziecka. Pomoc psychologiczna jest
potrzebna zarówno matce, jak i ojcu oraz braciom i siostrom. Potrzebny
jest ktoś, kto będzie wspierał całą rodzinę, by przetrwała okres żałoby,
by rodzeństwo nie czuło się porzucone i nieszczęśliwe, by ojcowie
wiedzieli jaka jest ich rola. By nikt nie czuł się winny, nikt
nie czuł się odrzucony. Żeby cała rodzina nabrała sił i nauczyła
się żyć w nowych okolicznościach, by wszyscy czuli się zaopiekowani i
potrzebni."
Czytałam ciekawy wywiad z panią Edytą Gruszczyk-Kolczyńską odnośnie uzdolnień matematycznych. Poruszone zostały w nim kwestie nazwę to płciowej i genetycznej niezdolności do tego przedmiotu oraz zdolności osób niepełnosprawnych. Oba zagadnienia ważne z uwagi na moje obie córy.
Ciekawszy tym bardziej, że oparty na badaniach dzieci. Nie jest to może wybitna grupa badanych jednakże warto się pochylic nad tematem. Nie wiem czy jesteście świadomi, że nawet wśród dzieci niepełnosprawnych intelektualnie (diagnoza niepełnosprawności w stopniu lekkim) uzdolnienia matematyczne miało siedmioro na trzynaścioro a jedno wykazało się zadatkami wysokich uzdolnień. No jej? Jak to? To przecież nie logiczne!
Najlepsze, że wyniki te są porównywalne do dzieci w normie. Czyli "psują się one" owe zdolności naszych pociech gdzieś po drodze. W łańcuchu logistyki i psychologicznego pseudowsparcia ("bla bla bla dziewczynki nie mają zdolności matematycznych takich jak chłopcy"). Zresztą jak uczy nas historia tzn historia życia Wybitnych Postaci z Problemami (niepełnosprawnośc, choroba, dysleksja), poza talentem i zdolnościami ważniejszy okazał się upór, hart ducha, wiara nauczycieli i rodziców w Te Dzieci. A tak poza tym, to wiem, że w oczach Zozola nie ma nierówności między ludźmi z uwagi na ich zdolności, możliwości, wykształcenie czy status społeczny. Lubi i lubic będzie niezależnie od tego panią A i pana D. A tych których nie lubi...cóż. Nie zauważa. Jeśli jednak jesteś ok (miły, uśmiechnięty, pomocny, odnoszący się z szacunkiem) to zawsze będzie Cię lubic:) Dziś np. wysłała dziubko-buziaczka do Pana w Windzie, który nacisnął przycisk i przytrzymał nam drzwi.
Słowa
nas określają. Słowa nas szufladkują. Słowa zamykają nas w
więzieniu znaczeń. Wiele możliwości, aby mózgowi było łatwiej.
Bez kategoryzacji przegrzałby się biedak i …. jadacie móżdżek?
To wiecie jak to jest ze ściętym białkiem.
Jednak
skoro używamy jedynie znikomego (od 15 do 30%) naszego mózgu to
dlaczego pozwolić mu na uogólnianie i skrótowość tak daleko
idące? Może warto go przetrenować? To mięsień, zacznijmy
spokojnie. Nie od razu bieżnia na 60 minut i opcja: bieg.
Nie
mam nic przeciwko szufladkom. Robią porządek w otoczeniu i
pojmowaniu. Zacznijmy jednak od uzupełniania i multiplikowania już
istniejących.
Słowa
nas determinują. Nie „jesteś zły” a „zrobiłeś źle”. Nie
„jesteś głupia” a „popełniłaś głupstwo”. Nie
generalizujmy bo Ci do których się tak zwracamy staną się „źli i głupi”. I durnowaci. I
downowaci.
„Ty
downie” - powiedziałam pewnie nie raz do kogoś ze swoich kolegów
i koleżanek. Powiedziałam, stało się. Mój rozmówca nie dostał
Trisomii 21. Takiej mocy sprawczej nie mam. Na szczęście.
„Ale
z Ciebie down” - usłyszałam. Zabolało. Miałam wtedy 8 lat. On
niewiele więcej. Postanowiłam nigdy się do niego nie odezwać.
Stało się. Moja wspaniała babka (a miałam ich dwie, obie genialne
w wymiarze babciowości i obie diametralnie różne), gdy
powiedziałam jej z jaką niegodziwością z ust kolegi miałam do
czynienia uśmiechnęła się. Kazała przynieść encyklopedię i
przeczytać definicję „zespołu Downa”. Zapamiętałam tyle, że
nie jest właściwe tak mówić. Równie niedobrze by było
powiedzieć, że ktoś ma raka lub jest kuternogą.
Tylko,
hm...Kuternoga to przecież mógł być pirat lub bohaterski
żołnierz, który stacił ową kończynę w walce. O chorobie
nowotworowej ...nie no proszę, przecież włos się jeży na głowie.
A „down” to down. Głupek. Idiota. Dziwak. Nienormalny. Kretyn.
Debil. Prymityw. Patologia. Tak wiem, wystarczy. Jednak, czy nie
łatwiej zaakceptować inwektywy wobec ludzi, gdy chodzi o ich
dysfunkcje intelektualne a nie fizyczne?
Z
drugiej strony dlaczego mam w ramach ułatwienia pracy mózgu pana A
i pani E mówić lub pozwolić mówić o mojej córce „nasz mały
down”? Co więcej nie sądzę abym była w stanie, dziś,
zaakceptować fakt, że mówią tak też o swoim dziecku. Jak usłyszę
matkę, która mówi do dziecka: ty czarnuchu, ty żydku,
ty pedale, ty katolu…. To mam przymknąć na to uszy? Bo co?
Stwierdza fakt? Etykietki to
są dla ubrań co celnie wykorzystało River Island w swojej kampanii.
Język
nas determinuje. Język nas buduje. Język nas ukształtowuje.
Nie
daję przyzwolenia na wyżej opisaną skrótowość. Zojka ma zespół
Downa. Nie choruje na niego. Nie cierpi na niego. Po prostu go ma.
Sprawa jest prosta. Może wyjaśnię tym co w tej chwili wykrzywiają
usta w grymasie irytującego poczucia wyższości. Całkowita ilość
informacji genetycznej zawartej w genomie człowieka jest mniejsza
niż 800 MB. Mamy 23 pary chromosomów. Od małpy różni nas jedna
para mniej. Powstała najprawdopodobniej z połączenia dwóch par.
W dwudziestej pierwszej pozycji chromosomów moja córka ma nie dwa a
trzy chromosomy. Opisał to w 1959 Jerome Lejeune. Dzięki niemu
wiadomo, że to 21 pierwsza nie-para odpowiada za wadę wrodzoną
odkryta przez John L.Downa prawie 100 lat wcześniej.
Chyba
jasne?
Jeśli
jeszcze nie to sprawdźcie sobie co to jest stygmat.
Już?
To
teraz odpowiedzcie mi czemu miałabym znakować moje dziecko?
Pozwolić na „wypalanie” jak w starożytnym Rzymie znaku
definiującego jakiekolwiek dziecko? Żeby było łatwiej Waszym
mózgom? Wolne żarty. To mięśnie. Poćwiczcie je. Przyda się w
perspektywie jako zabezpieczenie przed chorobą Altzhaimera.
Nie
definiujcie mojej córki bo jej nie znacie. Nie jest „downem” tak jak nie są przyjaciółka Zozo - Wiki czy Wojtek z przedszkola. Nie jest downem Kate Grant, miss świata
Ultimate Beauty of the World. Oni mają zespół Downa.
Zojka jest Zojką. Ma
swoje własne cechy, osobowość, charakterek, zainteresowania,
sympatie i antypatie. Tak jak Twoje dzieci i dzieci Twoich sąsiadów.
I te o innym kolorze skóry i te chodzące do innego kościoła niż
Ty. A my jesteśmy jednocześnie różni i tacy podobni co świetnie oddaje ten
filmik :
Zespół
Downa jest. A Zoja nie jest jego częścią. To on jest częścią
jej. Tak, wiem co powie pan A i pani E, że zakłamuję
rzeczywistość. Uciekam przed prawdą. Żyję mrzonkami z Youtuba.
Zespół Downa ogranicza moją córkę i definiuje jej życie. A
dokładnie choroby, dysfunkcje, niepełnosprawność. Tylko czy na
pewno? Nie nie zakłamuje rzeczywistości. Jestem mega racjonalna.
Realna jak ospa, odra czy grypa. Ograniczają mnie i moje córki:
kłopoty finansowe, infekcja dróg oddechowych, awaria samochodu nie
pozwalam by ograniczały nas definicje. A Was ograniczają WASZE
SŁOWA. Bo słowa kreują rzeczywistość. Oceniamy siebie w ILE
sekund ? (pierwsze wrażenie). To oczywista oczywistość. Bo prawdą
jest, że nie zrobimy nigdy drugi raz „pierwszego wrażenia”.
Ważne aby było drugie i trzecie wrażenie. Niech mózg się spoci,
przegrzeje ale nie ugotuje.
Normalnie mi się gratka trafiła...akurat przeglądając różne tematy o 1% wpadłam na artykuł na WP.PL - całośc TUTAJ.
Pan Andrzej
Suchcicki z
"Bardziej Kochanych" podzielił się refleksją na temat owego 1% i zasadności jak zrozumiałam jego otrzymywania przez takie dzieci jak Zozo. "Takie" to znaczy nie wymagające nagłego ratowania życia dzięki funduszom pozyskanym od podatników. Cyt:
"- Patrzę na to z dwóch stron - jako rodzic, ojciec
dziecka z niepełnosprawnością i pracownik organizacji pożytku
publicznego. Niewątpliwie są takie sytuacje, gdzie rodzice są w trudnym
położeniu i to, co zdobędą z jednego procenta, może pomóc w
rehabilitacji ich dziecka. Ale takich dramatów jest stosunkowo niewiele -
mówi w rozmowie z PAP. Jak dodaje, w jego stowarzyszeniu założonych
jest kilkaset subkont i do tej pory były dwa takie przypadki.
-
Reszta to taki życiowy, codzienny standard - na pieluszki, krople do
nosa, chusteczki nawilżane, na turnus rehabilitacyjny. Ja się na to
krzywię jako pracownik organizacji pożytku publicznego - tłumaczy. -
Nasze stowarzyszenie dostaje przeciętnie ok. miliona złotych. Z tego 95
proc. trafia na subkonta. Gdybyśmy mieli te pieniądze, to wiedziałbym co
z tym zrobić, z korzyścią i perspektywą dla wielu osób - powiedział.
Według Suchcickiego przez to, że gros środków z jednego procenta trafia
na subkonta, pieniądze się rozpraszają i nie służą większej grupie
społeczeństwa."
No więc Szanowny Panie Andrzeju, Zozo ma 1% w Waszym Stowarzyszeniu i nie pamiętam abyśmy w ciągu tych 4 lat wydawały te pieniądze na coś co Pan określa jako "życiowy standard". Co więcej znam kilka innych rodzin, które również nie używają ich do owego standardu. 1% idzie na rehabilitacje, fizykoterapię, logopedów wszelakich technik, materiały do zajęc rehabilitacyjnych i turnusy. Te ostatnie to chyba mało się wpisują w "życiowy standard" bowiem, nie wiem czy 90% społeczeństwa nie obciążonego rodzinnie np. Zespołem Downa musi korzystac z owego standardu. Druga kwestia to myślę, że wprowadza Pan, mam nadzieję, że nie celowo, w błąd "czytaczy" WP.PL. Nie pamiętam aby w liście wydatków refundowanych znajdowały się: "pieluszki, chusteczki, krople do nosa". Użycie ich tutaj może tylko spowodowac, że każdy zwykły rodzic pomyśli sobie:" to ja na pieluchy, krople do nosa, chusteczki nawilżane muszę wydawac z pensji a CI (roszczeniowi rodzice niepełnosprawnych) sobie szaleją za moje 1% podatku! O niedoczekanie nie będę im wpłacała/wpłacał". Chyba, że to było założeniem Pana wypowiedzi.
Na zdjęciu powyżej Zozo cwiczy na zajęciach AAC na sprzęcie na który zbieram właśnie na 1% w tym roku.
Dużo pracy jak to na początku roku szkolnego. Nadal sprytnie próbuję spinac, zszywac, łatac co się da: czas, pieniądze, potrzeby i zajęcia naszego Stada:) jak każdy z Was, nieprawdaż?
Rozczuliło ....mnie spotkanie ojca z synem. Kogo nie rozczuliło? Mała Zi z równie ogromnym urokiem wita mnie i żegna każdego dnia:
- idąc do przedszkola
- wracając z przedszkola
- idąc na zajęcia rehabilitacyjne na basenie
- wracając z ww zajęc
- wsiadając na konia jadąc na hipoterapię
- zsiadając z owego konia
- idąc na zajęcia logopedyczne
- wychodząc z zajęc logopedycznych
- wstając rano
- kładac się spac...
Jestem mega szczęśliwą mamą, sądzę, że nie jedyną na tej planecie:)
Rozczarowało...Chętnie czytam takie wiadomości, jak ta o adopcji dziecka z ZD. Sama się nad tym zastanawiałam i z całą stanowczością mogę stwierdzic, że przy tym co "proponuje" rodzinom z dziecmi niepełnosprawnymi nasz Kraj (Rząd, Sejm, Miasto, Placówki Zdrowia, Minister Zdrowia, PFRON, OPS, Kościół, Minister Finansów, Ministra Rodziny, Ministra Edukacji, Pani w kolejce w Biedronce i Sąsiedzi) to nie podjęłabym się takiej adopcji nie mając własnego dochodu w wysokości minimalnej 10 tys złotych. Nie chodzi tu o koszty jedzenia czy markowych ubranek. Chodzi o realne koszty rehabilitacji celowej. Celowej czyli takiej której realnie potrzebuje dziecko a nie tej którą uda się wyszarpac w ramach PFRON, NFZ, WWR, dofinansowań gminnych ect. A te realne koszty rehabilitacji to rocznie około 30000 tys. średnia wersja (logopeda lub neurologopeda, rehabilitant, fizykoterapeuta, IS, psycholog) plus więcej o 30% na leki (większa częstotliwośc chorowania), lekarzy (tak wiem ustawa za życiem ale życie życiem i nie raz szybko znaczy ...za 3 miesiące...wow ale super!). Pieluchy odstawiamy później niż zwykłe dziecko. Przedszkole integracyjne, specjalne jakie by nie było ma byc dobre a więc często dojazdy, paliwo. Super jak Bóg daje dziecko to i daje na dziecko ale gdy adoptuję dziecko to sama muszę kasę na to znaleźc... Rozczarowanie nie wynika z artykułu ale z sytuacji, która jest w Moim Kraju. Z jednej strony pełne wsparcie rodzin z drugiej realne wykluczanie i olewanie. To mnie rozczarowuje.Nie to, że jest za mało "pięcsetplusów" ale to, że rehabilitacja nie jest dopasowana do potrzeb. Edukacja jest wykluczająca i idzie w kierunku getta a nie współistnienia. Rozumiem, że Ktoś może nie chciec aby jego dziecko przez moje miało utrudnioną edukację...Chociaż czy rodzice wybitnych dzieci lub tych "6" tkowych mówią na zebraniach, że chcą by uczniów miernych wykluczyc bo przez nich ich genialne latorośle nie mogą osiągac szczytów swojego geniuszu? Nie słyszałam o tym. A o tym, że przez dzieci z niepełnosprawnościami uczniowie "normalni" tracą lekcje już tak. W życiu nie jest "szkolnie" jednak jeśli w przedszkolu i szkole nie nauczymy dzieci współistniec w plemieniu gdzie są lepsi i gorsi. Niżsi i wyżsi. Słabsi i silniejsi. Sprytniejsi i mniej lotni. To...zabraknie im istotnych kompetencji do życia. Sama wiedza nie wystarczy. Pomoże zdobyc dobrą pracę. Bez kompetencji społecznych nie uda się tej pracy utrzymac. Wątpliwości? Proszę zajrzec do badań nad niezbędnymi kompetencjami w karierze. Nie. Nie podam linków. Trzeba samemu się nagimnastykowac, Moi drodzy (o zbawienny balsamie sarkazmu na rozczarowaną duszę autorki tego wpisu)
Zajrzyjcie na
stronę projektu "Mamy to jak nikt". Znajdziecie tam trzy
fajne klipy przygotowane we współpracy pomiędzy twórcami kultury
a osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Niech Was nie
zniechęci możliwe skojarzenie "pochylania się nad
niepełnosprawnościami". Nie ma tutaj relacji innych niż
kreatywne porozumienie, spotkanie gdzieś po drodze obu stron. Warto
zajrzec i dac sobie doświadczyc.
Opadł kurz po medialnej zamieci związanej z codziennymi doniesieniami o strajku rodzin z niepełnosprawnościami. Ciekawe czy ktoś z dziennikarzy będzie śledził jeszcze ten temat czy nikt już nie będzie zainteresowany...
W necie jest za to kilka innych ciekawych artykułów. Jak chociażby ten o rodzinie pani Beaty i pana Darka. Ludzi,
którzy prowadzą rodzinny dom dziecka. Z babcią i psem jest ich w sumie
11. To tak jak w bardzo dużej rodzinie. W tej rodzinie wychowują się
ośmioletnia Nikola z FAS i siedmioletnia Agnieszka (ZD upośledzona w stopniu umiarkowanym) Do poczytania TUTAJ.
Zdjęcie babci Cook z Lucasem mnie rozbroiło. Sami zobaczcie TUTAJ. Dobrze, że całe spektrum społeczeństwa zaczyna byc widoczne. Reklamy ułatwią innym zrozumienie? Nie wiem...na pewno jednak "opatrzą" trisomię 21.
Dośc interesująco prezentuje się artykuł z bezprawnik.pl. Teza, że"Klan" przez lata robi klauna z Maćka z ZD ku uciesze gawiedzi wydała mi się dośc dziwna. Serialu nie oglądam, trudno mi się więc odnieśc. Artykuł jednak przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Autorka, Emilia Wyciślak, dośc szczegółowo prezentuje i udowadnia swoją tezę. Jakie będzie wasze zdanie? ... do poczytania TUTAJ.
Tak, maj 2018 pozostanie miesiącem pod znakiem protestu dorosłych osób z niepełnosprawnościami i ich rodziców. Ważne tematy warte odnotowania to pani Traczyk Stawska w Faktach po Faktach TUTAJ i szokująca informacje o tym, że nie wpuszczą jej do Sejmu TUTAJ. Potem już lista osób NIE WPUSZCZANYCH do Sejmu, nie szokowała, nawet gdy była to pani Ochojska TUTAJ. Podtrzymujące na duchu (są jeszcze normalni ludzie po prawicy i w Kościele) były słowa biskupa Pieronka TUTAJ. Fakt, że protestujący "objadali Sejm" był dla mnie mniej bulwersujący niż dla Marszałka owego Sejmu. Może dlatego, że od 5 lat jestem mamą dziecka niepełnosprawnego i bulwersowałam się wcześniej częściej niż teraz. Pocieszająca więc wydała mi się propozycja dołożenia się do jedzenia dla protestujących przez niektórych posłów TUTAJ.
Oglądając TVP miałam pewne problemy z ustawieniem wspólnej czasoprzestrzeni dla tego co widziałam na innych kanałach i pod Sejmem. Jak chociażby apel księdza Jurczuka TUTAJ albo news o zachowaniu posła Niesiołowskiego TUTAJ. Dziwne, że nie zauważyli wypowiedzi tak chętnie prezentowanej poseł Pawłowicz o tym jak jej "śmierdzi w Sejmie". Zresztą jeśli ktoś chciałby wybrac "złoty środek" w wiadomościach to raczej nie miałby szans porównując to co na TVP, Polsacie czy TVN podawane było na ten temat. Oto przykład TVP TUTAJ I TVN TUTAJ. Abstrakcja, nieprawdaż?
Nie będę pisała o oburzających manipulacjach w TVP czy TVN nadmienię tylko (to do tej pierwszej tv), że będąc pod Sejmem trzykrotnie nie protestowałam ani razu „przeciwko organizacjom osób niepełnosprawnych”, co mogłam przeczytac potem na tzw "paskach".
A zbulwersowana matka TUTAJ, hm...spłynęła po mnie jak po przysłowiowej "kaczce". Swoją drogą Rząd ustanowił nową definicję "dialogu": „protestujący w Sejmie odrzucili porozumienie – rząd kontynuuje dialog”.
Dawniej myślałam, że dialog to rozmowa co najmniej dwóch interlokutorów a tutaj proszę można dialogowac samodzielnie.
WIEM JEDNO, JESTEM PRZEŚWIADCZONA, ŻE TEN PROTEST ZMIENIŁ (CZASEM NIEDOSTRZEGALNIE) WRAŻENIE ODBIORU OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH INTELEKTUALNIE. Tutaj zgadzam się z panem Jaki, trzeba zmienic system orzekania i dostosowac go do rzeczywistości i potrzeb. Osób z niepełnosprawnościami a nie jakiegoś Rządu. Czy z prawa, czy z lewa....