Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BardziejKochani. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BardziejKochani. Pokaż wszystkie posty

sobota, 7 grudnia 2019

Pierwszy Mikołaj w tym roku

Bardzo dziękujemy Stowarzyszeniu "Bardziej Kochani" za ich coroczną inicjatywę kulturalno-mikołajkową. Przedstawienie o Plastusiu na pierwszy rzut oka wydawało mi się zbyt dorosłe dla Zozo. Okazało się jednak świetnie zrobione. Było rzeczywiście "za dorosłe" ale czy ja nie byłam "za mała" do "Halki" w Teatrze Wielkim w 1983? Coś tam jednak zostało:).

Zwłaszcza to czekanie na "Tatę ho, ho, ho" (tak Zozo nazywa Mikołaja). Tak to było coś. Najpierw usiadła w ostatnim rzędzie a następnie przesuwała się dość skutecznie na sam przód. Tuż pod Mikołaja. Na koniec lekko przesuwała dzieci (na wysokości łydek), które prezenty już otrzymały. Cóż. Z nią to rodzina nie zginie:)




Sezon na Mikołaja rozpoczęty:)!!


środa, 4 grudnia 2019

Dziękuję!!!


Przyjmijcie proszę nasze podziękowania za Wasz 1%. 

To sumiennie przeznaczane na rehabilitacje Zozo fundusze. 

W mijającym roku stanowiły 50% wydatków na ten cel. 

Dzięki Waszej pomocy Zojka rozwija się tak dobrze.  

Dziękujemy WAM!!! 

 

wtorek, 27 listopada 2018

Kilka słów odnośnie celowości 1% do Pana Suchcińskiego

Normalnie mi się gratka trafiła...akurat przeglądając różne tematy o 1% wpadłam na artykuł na WP.PL  - całośc TUTAJ.

Pan Andrzej Suchcicki z "Bardziej Kochanych" podzielił się refleksją na temat owego 1% i zasadności jak zrozumiałam jego otrzymywania przez takie dzieci jak Zozo. "Takie" to znaczy nie wymagające nagłego ratowania życia dzięki funduszom pozyskanym od podatników. Cyt:

"- Patrzę na to z dwóch stron - jako rodzic, ojciec dziecka z niepełnosprawnością i pracownik organizacji pożytku publicznego. Niewątpliwie są takie sytuacje, gdzie rodzice są w trudnym położeniu i to, co zdobędą z jednego procenta, może pomóc w rehabilitacji ich dziecka. Ale takich dramatów jest stosunkowo niewiele - mówi w rozmowie z PAP. Jak dodaje, w jego stowarzyszeniu założonych jest kilkaset subkont i do tej pory były dwa takie przypadki.
- Reszta to taki życiowy, codzienny standard - na pieluszki, krople do nosa, chusteczki nawilżane, na turnus rehabilitacyjny. Ja się na to krzywię jako pracownik organizacji pożytku publicznego - tłumaczy. - Nasze stowarzyszenie dostaje przeciętnie ok. miliona złotych. Z tego 95 proc. trafia na subkonta. Gdybyśmy mieli te pieniądze, to wiedziałbym co z tym zrobić, z korzyścią i perspektywą dla wielu osób - powiedział. Według Suchcickiego przez to, że gros środków z jednego procenta trafia na subkonta, pieniądze się rozpraszają i nie służą większej grupie społeczeństwa."

No więc Szanowny Panie Andrzeju, Zozo ma 1% w Waszym Stowarzyszeniu i nie pamiętam abyśmy w ciągu tych 4 lat wydawały te pieniądze na coś co Pan określa jako "życiowy standard". Co więcej znam kilka innych rodzin, które również nie używają ich do owego standardu. 1% idzie na rehabilitacje, fizykoterapię, logopedów wszelakich technik, materiały do zajęc rehabilitacyjnych i turnusy. Te ostatnie to chyba mało się wpisują w "życiowy standard" bowiem, nie wiem czy 90% społeczeństwa nie obciążonego rodzinnie np. Zespołem Downa musi korzystac z owego standardu. Druga kwestia to myślę, że wprowadza Pan, mam nadzieję, że nie celowo, w błąd "czytaczy" WP.PL. Nie pamiętam aby w liście wydatków refundowanych znajdowały się: "pieluszki, chusteczki, krople do nosa". Użycie ich tutaj może tylko spowodowac, że każdy zwykły rodzic pomyśli sobie:" to ja na pieluchy, krople do nosa, chusteczki nawilżane muszę wydawac z pensji a CI (roszczeniowi rodzice niepełnosprawnych) sobie szaleją za moje 1% podatku! O niedoczekanie nie będę im wpłacała/wpłacał". Chyba, że to było założeniem Pana wypowiedzi.

Na zdjęciu powyżej Zozo cwiczy na zajęciach AAC na sprzęcie na który zbieram właśnie na 1% w tym roku.

wtorek, 13 marca 2018

Przegląd nie prasowy

Cenię sobie publikacje "Bardziej Kochanych". Tym razem (tzn pod koniec ub roku) wydali rozmowy z ojcami niepełnosprawnych dzieci pt. "Lista obecności 2017". 

Dobrze, że niepełnosprawnośc dzieciaków nie jest pierwszoplanowa. Dzięki temu nie widzimy życia ludzi, gdzie w rodzinach ta niepełnosprawnośc występuje, jako naznaczonego NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ.  Bo takie podejście  - Piętno. Krzyż. ect..ect. - drażni mnie okropnie. 

Dobrze, że tym razem rozmowy prowadzą  zawodowe dziennikarki. Nadaje to książce lekkości pozbawionej przeintelektualizowania.

 Wśród ojców dzieci z ZD, którzy "rozmawiają" są:
  • Bartek Królik – muzyk, wokalista, aranżer, dwukrotny laureat nagrody Fryderyk.
  • Zbigniew Izdebski – pedagog, seksuolog, jeden z bardziej rozpoznawalnych polskich naukowców.
  •  Bogusław Kotula – biznesmen, prezes Zarządu firmy Mokate.
  •  Arkadiusz Bis – pomysłodawca i realizator internetowej Encyklopedii Pomorza Zachodniego.
  • Kobas Laksa – artysta sztuk wizualnych, fotograf, filmowiec, scenarzysta.
  • Tomasz Karasiński – Sekretarz Generalny Polskiego Związku Piłki Siatkowej.
  • Stanisław Sulenta – strażak, były prorektor SGSP.
  • Jacek Zalewski – niegdyś biznesmen, obecnie prezes Stowarzyszenia Dobra Wola, były doradca Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
  • i tata Staszka Fistaszka :)

W tym samym wydawnictwie jest też pozycja: „Zrozum mnie i szanuj. Refleksje o niepełnosprawności intelektualnej”. Znajdziemy tu dziesięc tekstów próbujących opisac zjawisko niepełnosprawności intelektualnej w różnych aspektach: kulturowym, socjologicznym, etycznym, psychologicznym a także z punktu widzenia  teatrologii, filmoznawstwa, reklamy i religioznawstwa.Brzmi interesująco, nieprawdaż? Sięgnę po nią przy "wolnych środkach płatniczych":)

czwartek, 1 lutego 2018

Tygodniowy przegląd prasy - Kojąco

W tym tygodniu wychwyciłam to co chciałam. Mój blog (no dobra, Zojki ale ja go prowadzę) i moje zasady. Tak więc nie będę pisała w tym tygodniu o:
- dalszym medialnym rozdmuchiwaniu kto co powiedział w temacie zespołu Downa w rodzinie państwa Jakich,
- co porabia pani Kaja Godek i kto, gdzie, dlaczego ją obraził w necie, wywiadzie, w myślach, 
- co myślą, robią, czy dłubią w nosie politycy przy okazji zajmowania się dziecmi z ZD,


A za to uśmiecham się do Bartka Królika za działania propagujące i zmieniające spojrzenie na ojca dziecka z ZD. Trzeba pokazywac, że nie każdy facet opuszcza rodzinę w takich sytuacjach co więcej "im więcej" pokaże się pozytywnych wzorców tym mniej będą ci nie pewni chętni do uciekania. Oczywiście brawa dla Bardziej Kochanych za ich "krzewienie" dobrych praktyk:)
„Niedługo ukaże się druga część rozmów z ojcami dzieci z Zespołem Downa pt. „Lista Obecności 2017” Wydawnictwo Bardziej Kochani”, napisał muzyk pod nowymi, rozczulającymi fotografiami z córeczką.
Z przyjemnością czytam o kolejnej kawiarni w której będą pracowac osoby z niepełnosprawnościami. Tym razem we Wrocławiu. Promocja bycia potrzebnym i zaradnym dla osób do tej pory uważanych za wykluczone  - niezbędna. Kawiarnie otwierają ludzie, którzy mają 23 lat doświadczenia w terapii osób i mają "literki" przed nazwiskiem:)
Prof. Małgorzata Młynarska i dr hab. Tomasz Smereka od 23 lat prowadzą terapię osób z wadami rozwojowymi m.in. z autyzmem czy zespołem Downa. - Nasza metoda daje bardzo dobre efekty, dzięki czemu część naszych podopiecznych może być samodzielna w dorosłym życiu. Otwierając kawiarnię, chcemy im dać szansę na dalszy rozwój - mówi prof. Młynarska.

O emisji w Ale Kino Plus 1 lutego, czyli dziś dramatu "24 tygodnie".
 
Niemiecka reżyser Anne Zohra Berrached podejmuje w nim trudny i niezwykle delikatny temat aborcji oraz prawa kobiety do decydowania o sobie. Komediantka Astrid (Julia Jentsch), prowadzi popularny telewizyjny show, a jej mąż Markus jest jej menedżerem. Wiodą szczęśliwe życie zarówno w świetle jupiterów, jak i poza nim. Mają piękny dom, śliczną 9-letnią córkę i drugie dziecko w drodze. Sielankę burzy wiadomość od ginekologa: płód ma zespół Downa i poważną wadę serca. Po pierwszym szoku para optymistycznie postanawia zmierzyć się z problemem. Z czasem jednak okazuje się, że Astrid sama będzie musiała podjąć trudną decyzję co do przyszłości nienarodzonego dziecka, swojej rodziny i kariery...

I na koniec potwierdzenie dobroczynnego wpływu muzyki.

Amanda Bowman Gray, 40-latka z Heber City w stanie Utah, podzieliła się filmikami synka Bo i podbija nimi serca internautów. Na jednym z nich, córka kobiety Lydia gra małemu piosenkę "You are my sunshine", a on śpiewa razem z nią. Jak mówi mama chłopca, dzięki muzycznej terapii, nauczył się 12 słów. Wideo z Bo wyświetlono 30 mln razy.


środa, 10 stycznia 2018

Podziękowanie

Najlepszym lekarstwem,
którego nie sposób przedawkować to...
życzliwość dla drugiego człowieka.


Chciałabym podziękowac w imieniu Zojki wszystkim tym, którzy myślą o nas ciepło. Wszystkim tym, którzy wspierają nas słowami i pomocą. Wszystkim tym, którzy oddając dla Zojki 1% swoich dochodów zagwarantowali jej w tym roku: 20 zajęc intensywnie logopedycznych  :) 

Wszystkim Wam ogromnie dziękujemy ! 

poniedziałek, 10 kwietnia 2017

Siostrą być...

CZEMU NIE MA DNIA SIOSTRY? 

Dobrze, że jest dzień rodzeństwa chociaż...później ustalony niż Międzynarodowy Dzień Królika... bez komentarza bo nie o tym miał być post. Rodzeństwo osoby niepełnosprawnej..temat, który zgłębiłam lekturą książki wydanej przez "Bardziej Kochanych".  O tym rozmawiali też podczas ubiegłorocznego turnusu rehabilitacyjnego wRowach. Ponieważ byłam po ww lekturze na to właśnie spotkanie nie poszłam. Dlaczego?
Bo nie do końca akceptuję TEN sposób rozumienia tematu. Mała Zi wymaga dużo uwagi, czasu i atencji. Nie przeorganizowałam sobie po jej urodzeniu życia jak po pierwszym dziecku. Musiałam je totalnie zmienić.Oczywiście chcąc nie chcąc Panna O pozostawała na drugim planie...jednak czy tak nie jest zawsze gdy rodzi się kolejne dziecko w rodzinie? Różnica wieku pomiędzy dziewczynkami potęgowała na pewno uczucie "odstawienia". Ja ze swojej strony starałam się zrobić wszystko by zgrać ten duet. Mała Zi akceptuje starszą siostrę bezwarunkowo. JEst dla niej większym autorytetem niż ja w temacie zabaw i naśladowania w życiu codziennym. Czy Panna O nadal uważa Zojkę za konkurencję? Nie. Wie, że to jej młodsza siostra, która wymaga więcej uwagi innego typu niż ona. Stając na głowie aby tej uwagi było tyle samo czasem czuję się pogubiona ze sobą..ale z czasem (ach ten czas) udaje mi się osiągać constans. 

Nie kryję przez Panną O swoich emocji ale staram się nie wciągać jej do swoich problemów. Emocje zawsze nazywamy...to daje nam poczucie kontroli nad nimi. Szczerość. Otwartość. Miłość. Są dni, gdy Panna O mówi, że chciałaby mieć 3 latka jak Zojcia...ma tu jednak na myśli brak szkolnych obowiązków a nie moją większą atencję dla młodszej córki. Na pewno inaczej układają się relacje gdy różnica wieku jest mniejsza lub znacznie większa lub gdy rodzeństwo jest innej płci. Tu się nie wypowiadam bo jestem praktyczką a nie teoretyczką w temacie:)  Nie ukrywałam przed nią nawet jednego dnia, że Mała Zi ma zespół Downa. I tak wiedziała, że coś jest nie "hallo" skoro spędziłyśmy tyle czasu w szpitalach. Zaczęłam od większego "strachu" wady serca. Narysowałam serce, dziurki, wyjaśniłam jak będzie wyglądała operacja. Potem dopiero gdy ugasiliśmy "pożar" kardiologiczny przeszłam do zagadnień genetyki:).  Powiedziałam jej, że siostra ma o jeden chromosom więcej niż większość z nas i będzie przez to inna. Inna jest też Panna O będąc leworęczną.  Różnimy się między sobą a różnice to nic innego jak inność. Nic gorszego. Tylko innego. Zero nacechowania słowa negatywnymi emocjami. Leworęczni, rudzi, autystycy, downy, niewidomi,czarni, żółci, imigranci, grubi, chudzi...ect... 

Pannę O bardzo boli, gdy ktoś "wyróżnia" Zojkę. W przedszkolu, gdy chłopiec (niezbyt grzeczny) mówi, że Zi jest głupia widzę jak to boli moją starszą córkę. Teraz moim priorytetem jest  pomoc jej w radzeniu sobie z  negatywnymi emocjami.

Dodatkowo zawsze jest czas "tylko dla". Mamy swoje własne tajemnice z Panną O, wypad do kina, pączek w cukierni, spacer w kierunku... Takie same rytuały (nie te same!) mamy z Zi. One też lada moment wypracują swoje. Na tym to polega. Jesteśmy różne jednak łączymy się w całość...w wersji trójka czy duety:)

wtorek, 21 marca 2017

Między narodowy dzien skarpetki

Dziś dzień "skarpetek nie do pary", jak mówi o nim Panna O. Czyli Międzynarodowy dzień Downa. Idealnie się dobrał z pierwszym dniem wiosny:). "21 marca po raz kolejny obchodzony będzie Światowy Dzień Zespołu Downa (ang. World Down Syndrome Day). Data obchodów 21.03. symbolizuje trzeci chromosom w dwudziestej pierwszej parze, którego obecność stanowi genetyczną przyczynę zespołu Downa."

Stowarzyszenie Bardziej Kochani,  dla nich serduszko na sąsiadującym z tekstem zdjęciu, promuje akcje   #LiniaProsta, którą na rzecz Stowarzyszenia Bardziej Kochani organizuje Telewizja Lifetime. Na projekt „Mieszkanie Chronione”, dzięki któremu możemy pomóc osobom z zespołem Downa zrealizować ich największe marzenie, czyli usamodzielnić się, zostanie przekazanych 20 tysięcy złotych.

Linia Prosta bo pojedyncza, prosta przecinająca dłoń linia to jedna z cech wyróżniających osoby z ZD. Napisali do mnie:

"Pomóżcie nam to osiągnąć! Wystarczy przekreślić swoją dłoń, zrobić jej zdjęcie i 21 marca wrzucić  je na swoje kanały społecznościowe razem z hashtagiem #LiniaProsta. Za każde umieszczenie swojego zdjęcia lub udostępnienie innej przekreślonej dłoni w mediach społecznościowych Lifetime przekaże 5 zł na rzecz Stowarzyszenia. Potrzebujemy więc 4 tysięcy pomocnych dłoni, żeby zebrać 20tys złotych! Możecie to zrobić do końca marca."

środa, 8 lutego 2017

Sanatorium a turnus rehabilitacyjny

 Na początku wogóle nie mogłam się w temacie połapać:( 

Utożsamiałam jedno z drugim i nie mogłam odnaleźć się w wyszukiwarkach internetowych co do wyboru miejsca i ośrodka. 

Różnica jest dośc prosta, jak się okazało. Sanatorium jest świadczeniem finansowanym przez NFZ a turnus rehabilitacyjny dofinansowywanym przez PFRON. Do obu wyjazdów można poprosic o dofinansowanie jeszcze z PCPR...I jeszcze jednak istotna różnica: czas. Sanatorium to 21 dnia a turnus 14.

Już rozszerzam temat:) 

SANATORIUM 
Pobieramy z Internetu wzór zaświadczenia lekarskiego i z tym (częściowo przez nas wypełnionym) udajemy się do naszego rodzinnego pediatry. Po jego wpisach dotyczących dziecka składamy (osobiście czy poczta to bez znaczenia) odpowiedni wniosek w oddziale NFZ, a następnie czekamy na przydzielenie leczenia sanatoryjnego. Czas oczekiwania nie jest mi znany bowiem robię to po raz pierwszy w tym roku (dziecko musiało mieć skończone 3 lata) ale z informacji od znajomych i krewnych królika wiem, że w przypadku dzieci nie jest to jakiś koszmar (minimum jednak 3 miesiące). 

Niestety nie mamy wpływu na to jakie miejsce i w jakim terminie przyznają nam sanatorium. Mamy jednak nadzieję, że będą trzymać się sugestii pediatry i pokierują nas w odpowiednie miejsce (kardiologiczne i endokrynologiczne). Koszt pobytu Małej Zi będzie pokrywał fundusz więc opłatę za pobyt będę ponosiła ja, jako opiekun. Nadal nie będą to jednak koszty tak wysokie jak przy wyjeździe prywatnym(podobno mam się zamknąc w kwocie do 80 zł za dzień pobytu). Ponieważ opiekun może jeździć z dzieckiem do 6 roku życia zamierzam składać wnioski co roku. Niestety przeciwskazaniem do leczenia uzdrowiskowego może być upośledzenie umysłowe (w tym ZD) w stopniu już umiarkowanym. Nie wiem więc jakie będę możliwości na przyszłośc. 

Na stronie lokalnego NFZ (podaję ją poniżej) znalazłam wykaz sanatoriów .. 28 miejsc. Szału nie ma, jak to się zwykło mawiac. Teraz siedzę i "ryję" w necie informacje na ich temat. Nad morzem jest kilka miejsc ale najlepiej wyglądają: Susmed w Dąbkach, Dukat też w Dąbkach, nie nad morzem to  Krasnobród, Rymanów Zdrój.

Więcej informacji i bardziej szczegółowo możecie znaleźć TUTAJ.


WAŻNE: po operacji serca nikt z lekarzy nie wpadł na pomysł aby poinformowac mnie o skorzystaniu z wyjazdu do sanantorium MIMO, że osoby dorosłe po operacji wady kardiologicznej takie sanatorium "dostają" od ręki. Proszę nie zapomnijcie się upomniec!


TURNUS REHABILITACYJNY 
 Z turnusu rehabilitacyjnego mogą skorzystać tylko osoby z niepełnosprawnością, tj. takie, które posiadają ważne jedno z niżej wymienionych orzeczeń:
  • o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (znacznego, umiarkowanego, lekkiego),
  • o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów,
  • o niepełnosprawności, wydane przed ukończeniem 16. roku życia,
  • o grupie inwalidzkiej.
 Mała Zi była już na dwóch turnusach. Stacjonarnym w Amicusie i wyjazdowym z Bardziej Kochanymi w Rowach. Oba były finansowane z 1%. Pierwszy skupiał się na intensywnej terapii drugi podążał w kierunku integracji i wypoczynku. Moim celem-marzeniem jest wyjazd do którejś z Zabajek o których to słyszałam same "ochy-i-achy". Na razie jest to poza naszymi możliwościami finansowymi. Przyjaciółka Zojki, Viki jedzie w tym roku do Polaniki, bardzo jestem ciekawa ich opinii.  Może w przyszłym roku my też skorzystamy z tej oferty. Wygląda profesjonalnie. Dużo, nawet powiedziałabym, że za dużo, różnych informacji jest na tematy turnusów na Zakątku 21. Trzeba przewertowac kilkadziesiąt postów aby wyrobic sobie jakąś opinię. Ale jak mus to mus. Dla mnie interesujące wydają się jeszcze: Dąbki a także ośrodki Caritasu Rusinowice i Jadowniki,

W przypadku turnusów płacimy z własnej kieszeni, z 1% lub mamy dofinansowanie z PFRON. Wniosek o dofinansowanie do udziału w turnusie rehabilitacyjnym składamy w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR), właściwym ze względu na miejsce zamieszkania. Wniosek najlepiej złożyć na początku roku a PCPR ma 30 dni od daty złożenia wniosku na udzielenie zgody bądź odrzucenie.

 W PCPR dowiecie się wszystkiego co do dokumentacji do złożenia, kryteriów dochodowych, formalności, wysokości dofinansowania, warunków uczestnictwa opiekuna.

piątek, 6 stycznia 2017

Jak zbierac 1%?

Jak wybrac najlepszą fundację lub stowarzyszenie na zbieranie 1% dla mojego dziecka? To pytanie zadaje sobie chyba każdy rodzic, który postanawia ów 1% zbierac. Patrząc na moje doświadczenia proponowałabym abyście odpowiedzieli sobie na cztery poniższe pytania:

  1. Czy chcę zbierac tylko fundusze na leczenie i rehabilitacje?
  2. Czy interesuje mnie "wartośc dodana" w postaci możliwości porad psychologa, specjalistów, kursów, szkoleń, zajęc dla dzieci?
  3. Czy dana fundacja bądź stowarzyszenie ma pod opieką dzieci o podobnym schorzeniu, wadzie jak moje?
  4. Czy dana fundacja bądź stowarzyszenie organizuje rehabilitacje, turnusy, szkolenia, spotkania, konferencje tematyczne pasujące do sytuacji mojego dziecka?

Wbrew pozorom pytanie czwarte to tak naprawdę istotna kwestia. Ale nie tylko w prostym rozumieniu....Jeśli fundacja lub stowarzyszenie ma pod opieką dzieci np. 3 letnie ale po ich działalności bieżącej widac, że w obszarze ich zainteresowań są raczej nastolatkowie bądź niepełnosprawni wchodzący w dorosłośc to lepiej poszukac innej. Dlaczego? 

Moje doświadczenie "mówi", że problemy na które natykali się założyciele / działacze, gdy ich dzieci były w wieku mojego, czyli dekadę lub dwie temu, zostały rozwiązane bądź sytuacja społeczna, ekonomiczna, prawna ect zmieniła się na tyle, że ich doświadczenie nie będzie dla nas istotnie pomocne. Nie twierdzę, że nie warto zapoznac się z ich zdaniem lecz nie można go traktowac jako wyznacznika dla naszego przypadku a co za tym idzie dla naszego życia. Proste odniesienie. Gdy miałam 20 lat komputery były rzadkością. W pierwszej pracy pisałam na maszynie a korespondencję wysyłałam faksem. Było to dwie dekady z "hakiem" temu... Dziś osoba na tym stanowisku co ja wtedy (sekretarka) ma zupełnie inne "problemy" do rozwiązania w bieżącej pracy. Uważam, że podobnie jest w innych sferach życia. 

Odpowiedź na pytanie trzecie ma dla mnie znaczenie, gdyż doświadczenie w danej wadzie czy schorzeniu skutkuje posiadaniem namiarów na specjalistów, rehabilitantów i opinii na tematy co do rodzajów terapii aktualnie stosowanych np. suplementów. Nadal to są opinie jednak bliższe doświadczeniu niż to co powiedzą nam lekarze pediatrzy albo co wyczytamy w Internecie (tu mnóstwo krypto-reklamy).

W przypadku "wartości dodanej" o której mowa w drugim pytaniu to bardzo fajna sprawa. Przyda się możliwośc pójścia na grupę wsparcia lub rozmowa z psychologiem, gdy skrzydełka wam z lekka zaczynają opadac. Zajęcia dla dzieci? Szkolenia? Kursy? Organizacja musi byc prężna aby pozyskiwac na nie pieniądze. A prężna fundacja w takich wypadkach to strzał w "10". Będziesz mogła/mógł liczyc na wsparcie i realną pomoc również w rozwiązywaniu "administracyjnych" problemów. Częśc organizacji pomaga w przygotowaniu apeli, zbiórek dają niezbędne "know-how". A wiedziec JAK to już 1/3 sukcesu:).

Jeśli nie interesuje Cię nic z powyższych bo chcesz zbierac tylko fundusze na leczenie i rehabilitacje - czyli pytanie pierwsze - to pamiętaj o najważniejszym przejrzystości przepływu pieniędzy od darczyńcy do Twojego dziecka. Dokładnie na jego subkonto. Nie ma nic gorszego niż brak transparentności w takich wypadkach. Poza tym warto zwrócic uwagę czy masz limit czasowy na wykorzystanie środków oraz jak długo ważne są faktury i rachunki, które zbierasz (organizacja może miec zapis, że masz się z nich rozliczyc w ciągu 2 mcy od daty wystawienia). Szeroki zakres refundacji kosztów to też istotny element decydujący o wyborze organizacji. Dobrze, gdy fundacja / stowarzyszenie nie pobiera dodatkowych opłat z wpłat dla Twojego dziecka na cele statutowe czyli jak to się mówi konto jest "bezpłatne". Idealnie gdy czas zwrotu czyli refundacji jest jak najkrótszy. 

Ach...i na koniec. Bosko gdy organizacja na którą się zdecydujecie znajduje się w Waszej miejscowości:)

Adresy stowarzyszeń są na stronie np. Zakątka 21, gdzie często zaglądam. 

Link do listy stowarzyszeń w Polsce jest TUTAJ 

wtorek, 20 grudnia 2016

Cisi terapeuci

Mówi się na nic "cisi terapeuci". Cóż nasi są bardziej szczekliwi, choc nigdy do dzieci. Pola, wielczyca (tak to nie błąd, jest większa od typowego owczarka), wychowywała się z Małą Zi i Panną O. od małego. Odi, będący psem po przejściach i przygarniętym po rodzinie już w zaawansowanym wieku 9 lat, unika kontaktów w domu. Pozwala za to prowadzic się na smyczy i muszę przyznac, że robi to bardzo umiejętnie, dopasowując się do osoby po drugiej stronie smyczy. 

Pierwszą jednak zwierzęcą terapeutką Zojki była nasze kotka, wtedy dwuletnia. Miałam nie raz wrażenie, że doskonale wie co się z małą dzieje. Kontrolowała jej oddech, leżała głośno mrucząc dokładnie przyklejona do jej plecków, w okresie przed korektą chorego serduszka jak i w okresie jego rekonwalescencji. Niestety "wyszła z domu i nie wróciła" ubiegłej jesieni. Nadal na nią czekamy. Mała Zi lubi oglądac swoje zdjęcia z kotką, doskonale też oddaje charakter zwierzęcia. Miaucząc, robi to delikatnie i przeciągle, dokładnie tak jak kot. Haucząc (szczekając) wyraża całą ekspresję i aktywności naszej psicy.  

Podczas turnusu rehabilitacyjnego w Rowach mieliśmy możliwośc poznania najlepszej psiej rasy do rehabilitacji dzieci- nowofunlandy, jednak było to tylko spotkanie a nie regularne zajęcia. Szkoda. 

Idealna terapia dla dzieci z ZD to hipoterapia, o której wczesniej pisałam TUTAJ. Nadal uważam, że jest to świetna propozycja. Mała Zi widząc tak DUŻE zwierze a jednocześnie kooperujące z nią na wielu płaszczyznach oswoiła się nie tylko z końmi ale uporządkowała samą siebie w codziennych działaniach. W główce i motoryce. 

Animoterapia nie jest nowym "wynalazkiem". Już w XVI wieku były temu poświęcane opracowania. Hipoterapia jako forma leczenia znana jest już od ponad 300 lat. A w latach 70-tych ubiegłego rozpoczęto regularne badania naukowe nad wpływem zwierząt na zdrowie człowieka. Wiadome a teraz potwierdzone naukowo, okazało się, że głaskanie kota albo psa obniża ciśnienia a także redukuje napięcia psychiczne. 


Zastanawiałam się nad również nad delfinoterapią. Amerykanie już na przełomie lat 70-tych i 80-tych XX wieku prowadzili seanse terapeutyczne z udziałem tych ssaków. Naukowcy i terapeuci podkreślają tu najwyższą efektywnośc. Dzieci z problemami mowy "odblokowują" się po kilku godzinach terapii z delfinami. Niestety od momentu aneksji Krymu, gdzie był znany mi i polecany ośrodek delfinoterapii, nie mam za bardzo alternatywy. Jest Floryda - Dolphin Research Center of Marathon Key - tylko poza naszym zasięgiem finansowym i organizacyjnym. Kraje arabskie: Emiraty Arabskie, Egipt i Turcja niestety mnie jakoś nie ciągną z przyczyn ideologicznych (nie nie jestem fundamentalistką religijną tylko feministką).Poza tym mamy opcję Mińsk, albo Truskawiec. Chociaż koszty jakichkolwiek wyżej wymienionych wyjazdów są bardzo wysokie. 

Zojek ma swoją własną terapię...muuterapię. 

Uwielbia krowy, może z nimi spędzac dużo czasu. W spokoju je obserwowac. Ekscytowac się kiedy muczą. Wdychac ich zapach pełen mleka i spokoju. 
 
I krowy tutaj rządzą!


niedziela, 11 grudnia 2016

Turnus Rehabilitacyjny - Rowy 2016

  
Turnus rehabilitacyjny w Rowach organizowany przez Stowarzyszenie Bardziej Kochani w ośrodku Albatros uważam za udany. Był to nasz pierwszy tego typu wyjazd więc nie mam punktu odniesienia. Na pewno przy kolejnych będę zwracała uwagę na specyfikę i dopasowanie zajęc indywidualnych oraz ofertę zajęc dodatkowych.

Plusy:
- doskonała lokalizacja: z dala od centrum miasteczka + 5 minut do morza + w lesie,
- przesympatyczne panie terapeutki z dobrym programem zajęc indywidualnych,
- towarzystwo innych rodzin z dzieciakami z ZD w podobnym wieku,
- zorganizowany dla wszystkich członków rodziny ale nie napięty plan dnia.

Minusy:
- warunki lokalowe na poziomie późnego PRL,
- za mało zajęc indywidualnych w ciągu dnia (30 minut),
- spotkania dla rodziców bez profesjonalnego coacha.