Pokazywanie postów oznaczonych etykietą znani ludzie z ZD. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą znani ludzie z ZD. Pokaż wszystkie posty

piątek, 26 czerwca 2020

Down in the road


Długo zbierałam się do recenzji programu prowadzonego przez Przemka Kossakowskiego. "Down in the road" bo o tym oczywiście piszę podoba mi się. Zarówno sposób w jaki pan Kossakowski....

Nie. nie tak. 

Profesjonalizm i empatia nie podszyte litością ani pogonią za sensacją. To z jakim....

Też nie tak.

Droga w którą zabiera Przemek Kossakowski młodych ludzi z zespołem Downa...

A może to oni zabierają jego?

-----------------------------------------------

 道 (dao, tao) chińskie słowo oznaczające "ścieżkę", "drogę" także "klucz" a interpretowane jest również jako "nauka".  W szerszym rozumieniu, filozoficznym, tao jest wiedzą o życiu, której trudno się nauczyć gdyż jest intuicyjna. Tak więc będąc w drodze, doświadczając pewnych zdarzeń, dotykając swoich emocji, dochodzimy do właściwej prawdy o życiu. To najbardziej prawdopodobne zrozumienie przeze mnie przesłania programu "Down in the road". Wiem, że dość enigmatyczne (dla niektórych może rozlazłe) jednak tao jest

niedefiniowalne z natury rzeczy (zdefiniowane zmienia swoją naturę). Mając córkę z zespołem Downa inaczej oglądałam ten program niż Ci co nie mają styczności z trisomią 21 na co dzień.

Tam, gdzie moja znajoma K widziała "ludzie z ZD uczą nas by cieszyć się z oczywistych oczywistości: możliwości stanowienia o sobie, samodzielności w prostych tematach" albo co pisała na FB A "szczerość wypowiadania własnych uczuć bez kalkulacji co mi to da, wow, przydałoby się nam wszystkim" ja widziałam Małą Zi, gdy dorośnie.

Już dziś umie uruchomić pralkę w odpowiednim programie...
Robi ciasto na naleśniki coraz doskonalsze...

Czy będzie mogła znaleźć pracę?
Czy będzie mogła założyć rodzinę?
Czy będzie traktowana jak inna ale jednak część społeczeństwa?

Tao Te Ching

Droga wody

Podobno wielkie dobro jest jak woda,
podtrzymująca życie bez świadomego wysiłku,
płynąca naturalnym prądem, zapewniająca pożywienie,
odnajdywana nawet w miejscach odrzucanych przez zachłannego człowieka.
Tak właśnie wygląda droga tao.

Niczym woda, mędrzec pozostaje pokorny,
jego umysł płynie w medytacji, nie posiada pragnień,
jest głęboki w zamyśleniu, w swych czynach delikatny i taktowny.
W mowie szczerość prowadzi mędrca,
który jako przywódca po prostu jest kim jest.
W rządzeniu, kompetencja jest jego celem, co zapewnia poprawność jego kroków.

Ponieważ nie działa dla własnej korzyści,
ani nie tworzy zbędnych konfliktów,
jest poprawny w swych czynach w stosunku do wszystkich ludzi.

 

niedziela, 13 października 2019

Szczyty

Gdy piszę o zdobywaniu przez Zozo kolejnych "ośmiotysięczników" to odnosi się to do pokonywania przez moją młodszą córkę jej trudności mniej lub bardziej powiązanych z zespołem Downa. Nie przypuszczałam jednak, że tak szybko (patrząc na temat "dziejowo") pojawią się osoby z zespołem Downa, które będą zdobywac prawdziwe górskie szczyty.

Na tego "newsa" mocno po czasie wpadłam wczoraj. Ups! Ważne, że wpadłam:) Nie wiecie o czym mówię? Przepraszam! Andrew Bob Harris versus Grand Teton. 

Jestem pewna, że efekt kuli śnieżnej się już rozpoczął. Życie Zozo nie będzie w najmniejszym stopniu podobne do ludzi z zespołem Downa sprzed 50 a nawet 20 lat. Trochę jak mówił Albert E. i trochę z C.R. Zafona co w miksie brzmiałoby "można bo mówią, że się nie da"? No i miłośc do tego. Zawsze.

poniedziałek, 15 kwietnia 2019

Prawda. Cała prawda. I prawda do sześcianu

Podczas jednego z wykładów na TED Talk Salman Khan, twórca Khan's Academy powiedział słowa, które są punktem wyjścia do mojego dzisiejszego posta. Stwierdził mianowicie, że 400 lat temu tylko ok. 15% społeczeństwa w Europie Zachodniej umiało czytac. I gdyby ich zapytac ile osób jest w stanie za te 400 lat nauczyc się czytac i pisac spośród pozostałych wskazali by prawdopodobnie drugie tyle. Mają potencjał. Umysł który może pojąc te umiejętnosci.Jak widzicie dośc pesymistycznie podeszli do przyszłych pokoleń:) A może nie? Może po prostu opierali się na aktualnej wiedzy i swoich możliwościach pojmowania i projektowania. Pewnie, jak mówi Salman Khan podobnie by było, gdybyśmy spytali ludzi ile osób jest w stanie zrozumiec rachunek różniczkowy lub wziąc udział w badaniach nad rakiem bylibyśmy równie "pesymistyczni" w spojrzeniu w przyszłośc.

Ograniczenia są w nas. 

Prawda. Cała prawda. I prawda do sześcianu. 

Patrząc na dokonania ludzi z zespołem Downa sprzed 100 lat a na te sprzed 50 i...dziś. To jest dopiero rozwój. Mega cywilizacyjne przyśpieszenie. Więcej empatii i skupienia na wzmacnianiu mocnych stron i odlatujemy na Marsa :) A jeśli nawet nie wierzysz w to, że twoja córka, twój wnuk z zespołem Downa: 

zrobi prawo jazdy (Arnaud Lemai), przepłynie kanał La Manche i dostanie Honoris Causa (Karen Gafney), zrobią studia i otrzymają stopnień naukowy (Pablo Pineda), będą prowadzic własną restaurację (Tim Harris), zdobędą 5 medali na olimpiadzie (Carlos Hernández), zostanie modelką (Madeline Stuart), wygra konkurs piękności Teen Ultimate Beauty Of The World (Kate Grant) i zostanie modelką..., aktorką w hicie pokroju Glee (Lauren Potter),  artystką plastyczką (Judith Scott), mówcą publicznym, aktorką, pisarką i publiczną debatorką w jednym (Marte Wexelsen Goksøyr), projektantką mody uznaną przez BBC za jedną ze 100 najbardziej wpływowych kobiet roku (Isabella Springmuhl Tejada), polityczką (Ángela Covadonga Bachiller).... serio mogę jeszcze długo...

To pomyśl, że gdy przestaniesz się skupiac na tym co utraciłaś/łeś (serio? A wiesz "co"? A skąd "to" możesz wiedziec? Telefon do alternatywnej rzeczywistości?). Kiedy skończysz myślec o słabych stronach bycia rodzicem/rodziną dziecka z zespołem Downa i jego słabościach nad którymi musisz zapanowac aby... (co? właściwie to po co?). To jak już powiesz sobie dośc, jak pani Chylińska w którymś z minionych hitów, będziesz mogła/mógł skupic się na MOCNYCH STRONACH DZIECKA. Wiem, że moja córka nie rozróżnia ludzi na tych którym powinna mówic "dzień dobry" i tych do których ma się odwrócic plecami. Ona podchodzi do ludzi na ulicy i często się przytula. Dzięki temu wiem, że będą na świecie ludzie dla których każdy jest ważny czy jest kloszardem czy Premierem RP. 


    A tak zupełnie od "czapy" to znalazłam kandydatka na zięcia:) Jestem zauroczona NIM (link do strony)

    wtorek, 22 stycznia 2019

    Mój Mały Downie


    Słowa nas określają. Słowa nas szufladkują. Słowa zamykają nas w więzieniu znaczeń. Wiele możliwości, aby mózgowi było łatwiej. Bez kategoryzacji przegrzałby się biedak i …. jadacie móżdżek? To wiecie jak to jest ze ściętym białkiem.

    Jednak skoro używamy jedynie znikomego (od 15 do 30%) naszego mózgu to dlaczego pozwolić mu na uogólnianie i skrótowość tak daleko idące? Może warto go przetrenować? To mięsień, zacznijmy spokojnie. Nie od razu bieżnia na 60 minut i opcja: bieg.

    Nie mam nic przeciwko szufladkom. Robią porządek w otoczeniu i pojmowaniu. Zacznijmy jednak od uzupełniania i multiplikowania już istniejących.

    Słowa nas determinują. Nie „jesteś zły” a „zrobiłeś źle”. Nie „jesteś głupia” a „popełniłaś głupstwo”. Nie generalizujmy bo Ci do których się tak zwracamy staną się „źli i głupi”. I durnowaci. I downowaci.

    „Ty downie” - powiedziałam pewnie nie raz do kogoś ze swoich kolegów i koleżanek. Powiedziałam, stało się. Mój rozmówca nie dostał Trisomii 21. Takiej mocy sprawczej nie mam. Na szczęście.

    „Ale z Ciebie down” - usłyszałam. Zabolało. Miałam wtedy 8 lat. On niewiele więcej. Postanowiłam nigdy się do niego nie odezwać. Stało się. Moja wspaniała babka (a miałam ich dwie, obie genialne w wymiarze babciowości i obie diametralnie różne), gdy powiedziałam jej z jaką niegodziwością z ust kolegi miałam do czynienia uśmiechnęła się. Kazała przynieść encyklopedię i przeczytać definicję „zespołu Downa”. Zapamiętałam tyle, że nie jest właściwe tak mówić. Równie niedobrze by było powiedzieć, że ktoś ma raka lub jest kuternogą.

    Tylko, hm...Kuternoga to przecież mógł być pirat lub bohaterski żołnierz, który stacił ową kończynę w walce. O chorobie nowotworowej ...nie no proszę, przecież włos się jeży na głowie. A „down” to down. Głupek. Idiota. Dziwak. Nienormalny. Kretyn. Debil. Prymityw. Patologia. Tak wiem, wystarczy. Jednak, czy nie łatwiej zaakceptować inwektywy wobec ludzi, gdy chodzi o ich dysfunkcje intelektualne a nie fizyczne?

    Z drugiej strony dlaczego mam w ramach ułatwienia pracy mózgu pana A i pani E mówić lub pozwolić mówić o mojej córce „nasz mały down”? Co więcej nie sądzę abym była w stanie, dziś, zaakceptować fakt, że mówią tak też o swoim dziecku. Jak usłyszę matkę, która mówi do dziecka: ty czarnuchu, ty żydku, ty pedale, ty katolu…. To mam przymknąć na to uszy? Bo co? Stwierdza fakt? Etykietki to są dla ubrań co celnie wykorzystało River Island w swojej kampanii. 

    Język nas determinuje. Język nas buduje. Język nas ukształtowuje.

    Nie daję przyzwolenia na wyżej opisaną skrótowość. Zojka ma zespół Downa. Nie choruje na niego. Nie cierpi na niego. Po prostu go ma. Sprawa jest prosta. Może wyjaśnię tym co w tej chwili wykrzywiają usta w grymasie irytującego poczucia wyższości. Całkowita ilość informacji genetycznej zawartej w genomie człowieka jest mniejsza niż 800 MB. Mamy 23 pary chromosomów. Od małpy różni nas jedna para mniej. Powstała najprawdopodobniej z połączenia dwóch par. W dwudziestej pierwszej pozycji chromosomów moja córka ma nie dwa a trzy chromosomy. Opisał to w 1959 Jerome Lejeune. Dzięki niemu wiadomo, że to 21 pierwsza nie-para odpowiada za wadę wrodzoną odkryta przez John L.Downa prawie 100 lat wcześniej.

    Chyba jasne?

    Jeśli jeszcze nie to sprawdźcie sobie co to jest stygmat. 
    Już?  

    To teraz odpowiedzcie mi czemu miałabym znakować moje dziecko? Pozwolić na „wypalanie” jak w starożytnym Rzymie znaku definiującego jakiekolwiek dziecko? Żeby było łatwiej Waszym mózgom? Wolne żarty. To mięśnie. Poćwiczcie je. Przyda się w perspektywie jako zabezpieczenie przed chorobą Altzhaimera. 
     
    Nie definiujcie mojej córki bo jej nie znacie. Nie jest „downem” tak jak nie są przyjaciółka Zozo - Wiki czy Wojtek z przedszkola. Nie jest downem Kate Grant, miss świata Ultimate Beauty of the World. Oni mają zespół Downa. 

    Zojka jest Zojką. Ma swoje własne cechy, osobowość, charakterek, zainteresowania, sympatie i antypatie. Tak jak Twoje dzieci i dzieci Twoich sąsiadów. I te o innym kolorze skóry i te chodzące do innego kościoła niż Ty. A my jesteśmy jednocześnie różni i tacy podobni co świetnie oddaje ten filmik :


     

    Zespół Downa jest. A Zoja nie jest jego częścią. To on jest częścią jej. Tak, wiem co powie pan A i pani E, że zakłamuję rzeczywistość. Uciekam przed prawdą. Żyję mrzonkami z Youtuba. Zespół Downa ogranicza moją córkę i definiuje jej życie. A dokładnie choroby, dysfunkcje, niepełnosprawność. Tylko czy na pewno? Nie nie zakłamuje rzeczywistości. Jestem mega racjonalna. Realna jak ospa, odra czy grypa. Ograniczają mnie i moje córki: kłopoty finansowe, infekcja dróg oddechowych, awaria samochodu nie pozwalam by ograniczały nas definicje. A Was ograniczają WASZE SŁOWA. Bo słowa kreują rzeczywistość. Oceniamy siebie w ILE sekund ? (pierwsze wrażenie). To oczywista oczywistość. Bo prawdą jest, że nie zrobimy nigdy drugi raz „pierwszego wrażenia”. Ważne aby było drugie i trzecie wrażenie. Niech mózg się spoci, przegrzeje ale nie ugotuje.

    Popieram inicjatywę „More Alike Than Different”!

    niedziela, 16 grudnia 2018

    Ciała jak gwiazdy

    Ciała jak gwiazdy tworzą konstelacje.....

    Zozo i Panna O na warsztatach rodzinnych z ruchu, relacji i konstelacji prowadzonych przez Teatr 21 w Pałacu Kultury i Młodzieży. Genialna Justyna Wielgus (choreografka), Tymek Bryndal i Teo Olter (muzyka na żywo). 





    piątek, 23 listopada 2018

    Co to jest ciało?

    18 listopada byliśmy (tzn TataZo nas zawiózł a warsztatowałyśmy się my: Zozo i MamaZo) na zajęciach rodzinnych w Muzeum Etnograficznym.  Justyna Wielgus, (tancerka i choreografka) oraz  aktorzy Teatr 21, którzy prowadzili te zajęcia pomagali nam zrozumiec: Czym jest ciało? 

    Bardzo fajnie się najeżałam, rozciągałam i gdyby moje 2 nożne szczęście o imieniu Zo ciągle nie wyrzucało mnie z zajęc byłabym w 7 niebie. Swoją drogą nie wiem czemu mnie wyrzucała. Zapytana powiedziała, że "nie". No i tyle byłoby w temacie. 

    Był jeden moment, gdy dostałam prawdziwie pawiego ogona... Na pytanie pani Justyny czy dzieciaki wiedzą co to jest ciało. Zozo szybko odpowiedziała, że wie. No i gdy miała zdefiniowac owo ciało...wystawiła palec. Łzy mi pociekły po policzkach. Moje małe, uparte i bardzo świadome Szczęście....

    Nadmienię, że zajęcia nie są z założenia dla rodzin z trisomią i były tam dwie dziewczynki z ZD a pozostała szóstka z klasyczną ilością chromosomów w kodzie genetycznym.

    Roztańczona Zozo (co widac na zdjeciu) kontynuowała zajęcia w domu.

    wtorek, 20 listopada 2018

    W zdrowym ciele

    Od połowy września na zmianę Zozo i ja jesteśmy chore. Czasem dołącza się Panna O. Na szczęście sporadycznie i krótkofalowo... Lekarka co chwile nam zmieniała leki i organizm Zozo nie nadążył. Wylądowałyśmy w szpitalu na Kopernika. Zwariowac można. W poszukiwaniu najlepszych suplementów i koncepcji zachowania bariery ochronnej przed wirusami, bakteriami, grzybami, hejterami spędzamy dni w które nie chorujemy. Teraz jest chyba już na prostej...tej pod górkę:) bo tej w dół nigdy:)

    Powiem Wam najszczerzej "to bardzo męczące tak byc niedokońcazdrowym" 

    Na szczęście  udaje nam się czasem "wpaśc" na zajęcia AAC do Przystani Szkraba, albo na rehabilitacje w wodzie do pani Oliwii. Ba! Nawet udało nam się byc na super warsztatach prowadzonych przez Teatr21. Możecie o nich poczytac TUTAJ. A nawet się zapisac, bo warto. Ja o naszej przygodzie z "ciałem" napiszę odrębnego posta. Teraz idę dmuchac nos, płukac gardło, zażywac leki i...Zozo to samo:( 

    ŻYCZYMY WAM ZDROWIA!!!

     

    piątek, 17 sierpnia 2018

    Kto to ma?

    Zajrzyjcie na stronę projektu "Mamy to jak nikt". Znajdziecie tam trzy fajne klipy przygotowane we współpracy pomiędzy twórcami kultury a osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Niech Was nie zniechęci możliwe skojarzenie "pochylania się nad niepełnosprawnościami". Nie ma tutaj relacji innych niż kreatywne porozumienie, spotkanie gdzieś po drodze obu stron. Warto zajrzec i dac sobie doświadczyc.

    czwartek, 24 maja 2018

    Tylko tak wiele znaczy




    Film o Wojtku polecam gorąco. Zwłaszcza, gdy w tle okupują Sejm osoby z niepełnosprawnościami, bezskutecznie walcząc o 500 zł. Dziękuję im za to, że z każdym dniem niepełnosprawności NORMALNIEJĄ dla zwykłego Polaka. 

    Zwykły Kowalski w BMW, którego spotykam w korku na moście Grota z komórką przy uchu i Standardowy Malinowski, siedzący przy oknie 132, ze wzrokiem utkwionym w komórkę. Przeciętna Nowakówna, która żuje gumę i wpatruje się w niebo, pod wiatą przystanku PKP Toruńska. Zwyczajna Wiśniewska, popijająca parującą kawę z kubka modnej kawiarni. Tuzinkowa Dąbrowska, ze słuchawkami, na rowerze....

    Oni Wszyscy, patrzą i choc sobie tego nie uświadamiają to ich mózg rejestruje NORMALNOŚC, ZWYKŁOŚC, STANDARDOWOŚC, TUZINKOWOŚC osób z niepełnosprawnościami. Dostrzegają ich człowieczeństwo. Podskórnie. Podświadomie. 

    To się powoli rozszerza. Nie da się tego cofnąc. Tak jak gender. Tak jak zmian klimatu. Tak jak tęczy po burzy.

    ZOJKA! BĘDZIESZ ŻYŁA W ZUPEŁNIE INNYM ŚWIECIE. WIDZĘ. WIEM. CZUJĘ.

    sobota, 14 kwietnia 2018

    Przegląd tygodniowy - Gdzie był 2000 lat temu?

     W tym tygodniu nie będę pisała o:
    - wyproszeniu z samolotu  - TUTAJ
    - rozwoju "relacji" i "komunikacji" pomiędzy KJ i JO - TUTAJ i TUTAJ

    Nawet nie napiszę o realnych lękach rodziców osób z ZD - co będzie gdy nas-rodziców nie będzie - bowiem średnia długośc życia osób z ZD w ciągu ostatnich trzech dekad wydłużyła się prawie o 100% (z 25 do 49 lat). Temat jednak wymaga pochylenia się nad nim a nie roztrząsania w przeglądzie tygodniowym - TUTAJ

    Za to dwa pozytywne newsy. Z dwóch różnych właściwie "światów" i przy obu spłakałam się jak bóbr. Pierwszy to filmik z twittera z poruszającą sceną: Juan Pablo, meksykański chłopak z ZD broni Pana Jezusa w czasie Drogi Krzyżowej w Wielki Piątek. Gdzie on był 2000 lat temu?? - TUTAJ.

    Druga to duński kot Monti z ZD. Aspekt zarobkowy właścicieli pozostawię bez komentarza a skupię się na kociej downowej mordce. TUTAJ

    środa, 21 marca 2018

    Przegląd tygodnia - Dzień Downa

     Dawno się nie odzywałam... spadła na mnie "karma" jak nic. Nabroiłam i walczę z wirusami od Dnia Kobiet do dziś. A dziś mamy Dzień Downa. Trzeci dodatkowy chromosom w 21 parze... 21 marca. Znaczy się:) Dobrze, się składa, że to również pierwszy dzień Wiosny. Bo choc w życiu z trzecim chromosomem nie jest różowo to jest na pewno zielono :)

    Z okazji Dnia Downa zrobię przegląd prasy. Tyle to dam radę z siebie wykrzesac:)

    Nie będę pochylała się nad panią Kają Godek i jej wypowiedziami bo empatia jak widac nie jest wcale powiązana z faktem posiadania dziecka niepełnosprawnego. Wg. naukowców dziedziczy się ją po matce aż w 50%. Dobra wiadomośc dla pani Kai i innych osób z niedoborem empatii dziedzicznej: pozostałe 50% można wypracowac. 

    Nie będę również roztrząsać wypowiedzi posła PiS pana Pięty o grupie lewaków, demonstrujących za prawem do aborcji. Bo rzeczywistośc trzeba zmieniac a nie zakłamywac. Niestety większośc większa w Sejmie i Senacie nie rozróżnia tych dwóch pojęc w mojej ocenie. 

    I po raz ostatni: nie będę analizowała wywiadu z Gazety. Miałam możliwośc wyczerpującej rozmowy z panem Suchcickim i wiem, że mamy zupełnie inne sposoby patrzenia na życie.  I mimo całego tego wspierania się profesorami, doświadczeniami, publikacjami...mam niejasne wrażenie, że podczas tych 28 lat zmieniło się więcej niż zauważył pan Suchciński. Może więc warto przy pisaniu takich tekstów porozmawiac też z ludźmi młodszych dzieciaków z ZD?  Dla pełniejszego obrazu sytuacji.

    Podziwiam Bartka Królika za szczerośc w tekscie dla VIVY. Zgadzam się z nim w pełni, że nikt (nie tylko lekarze) nie pokazuje tego co jest po "stronie życia". Informacje dla lekarzy opracowywane były jakiś czas temu na warsztatach teatru 21 w Polinie. Zastanawiam się na czym stanęło i .. postaram się dowiedziec.

    W pełni zgadzam się z byłą Panią Premier by nie ograniczac się do zakładania skarpetek czy rysowania kreski na dłoni. Jednak, gdy dowiaduję się w sklepie medycznym o zmniejszeniu dofinansowania do pieluch przez NFZ (pisałam o pieluchomajtkach TUTAJ.) trafia mnie "szlag". Albo, gdy próbuję bezskutecznie umówic Zozo do kardiologa na cito (mam skierowanie) ... 2020. A mam przecież papierek "ustawy za życiem"... Jak widac nie tylko celebryci się "ograniczają do skarpetek". 

    Proponuję posłuchac całkiem zgrabnej piosenki napisanej z okazji tej okazji.





    i obejrzec boskie zdjęcia Madeline:) 



    mnie inspiruje...Tak może byc "po stronie życia" bez zakłamywania rzeczywistości, próżnego gadania i skupiania się na deficytach. 


    Może od razu zacznijmy wzmacniac mocne strony naszych dzieci a nie eliminowac ich słabości... 

    I dotyczy to nie tylko dzieciaków z ZD....

    Miłego tygodnia:)

    wtorek, 13 marca 2018

    Przegląd nie prasowy

    Cenię sobie publikacje "Bardziej Kochanych". Tym razem (tzn pod koniec ub roku) wydali rozmowy z ojcami niepełnosprawnych dzieci pt. "Lista obecności 2017". 

    Dobrze, że niepełnosprawnośc dzieciaków nie jest pierwszoplanowa. Dzięki temu nie widzimy życia ludzi, gdzie w rodzinach ta niepełnosprawnośc występuje, jako naznaczonego NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ.  Bo takie podejście  - Piętno. Krzyż. ect..ect. - drażni mnie okropnie. 

    Dobrze, że tym razem rozmowy prowadzą  zawodowe dziennikarki. Nadaje to książce lekkości pozbawionej przeintelektualizowania.

     Wśród ojców dzieci z ZD, którzy "rozmawiają" są:
    • Bartek Królik – muzyk, wokalista, aranżer, dwukrotny laureat nagrody Fryderyk.
    • Zbigniew Izdebski – pedagog, seksuolog, jeden z bardziej rozpoznawalnych polskich naukowców.
    •  Bogusław Kotula – biznesmen, prezes Zarządu firmy Mokate.
    •  Arkadiusz Bis – pomysłodawca i realizator internetowej Encyklopedii Pomorza Zachodniego.
    • Kobas Laksa – artysta sztuk wizualnych, fotograf, filmowiec, scenarzysta.
    • Tomasz Karasiński – Sekretarz Generalny Polskiego Związku Piłki Siatkowej.
    • Stanisław Sulenta – strażak, były prorektor SGSP.
    • Jacek Zalewski – niegdyś biznesmen, obecnie prezes Stowarzyszenia Dobra Wola, były doradca Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
    • i tata Staszka Fistaszka :)

    W tym samym wydawnictwie jest też pozycja: „Zrozum mnie i szanuj. Refleksje o niepełnosprawności intelektualnej”. Znajdziemy tu dziesięc tekstów próbujących opisac zjawisko niepełnosprawności intelektualnej w różnych aspektach: kulturowym, socjologicznym, etycznym, psychologicznym a także z punktu widzenia  teatrologii, filmoznawstwa, reklamy i religioznawstwa.Brzmi interesująco, nieprawdaż? Sięgnę po nią przy "wolnych środkach płatniczych":)

    piątek, 2 marca 2018

    Przegląd prasy - Down-Modeling

    W naszej prasie temat modelingu dzieciaków z zespołem Downa wciąż jest "na topie'. Po wygranej przez małego Lucasa konkursu na Twarz Gerbera pojawił się temat dwóch dziecięcych modeli marki River Island: chłopca  i dziewczynki. Trzymam kciuki za ich "karierę" bo pod powierzchnią płaskiego modelingu przemyci się do świadomości ludzi akceptacja inności takiej jak Zespół Downa. 

    Wiem, że nic nie piszę ale poza chorowaniem i studiowaniem zajmujemy się mikropolaryzacją mózgu  Małej Zi, co skrzętnie opiszę już niedługo...mam nadzieję.

    piątek, 16 lutego 2018

    Przegląd prasy - Uczucia Pozytywne

    O czym tym razem pisac nie będę?
    - o dalszych tarciach zwolenników i przeciwników aborcji, gdzie dzieci takie jak Zozo są hasłami a nie osobami. Zużyc do swoich celów i zapomniec odkładając w ciemny kąt.
    - o Danii, w której wg. Daily Mail, w 1999 r.  urodziło się 80 dzieci z Zespołem Downa, a już w 2016 r. przyszło ich na świat tylko czworo. Bo to ich prawo - rodziców by decydowac i ponosic konsekwencje decyzji. W każdym możliwym za i przeciw.
    - o newsach z bardzo prawej strony tematu, dotyczących badań IPN i polityki eugenicznej III Rzeszy. Bo wiem do czego to prowadzi. Skoro porównania ze Spartą nie wystarczają (bo kto wogóle słyszał o Sparcie i spartańskich warunkach? AAA...Sparta to w takim filmie 300...była)
    - o panu Maranowskim, który rząda by feministki powiedziały mu prosto w oczy, że jego syn ma nie życ. Bo jestem feministką i nic takiego nie powiem. Ani jemu ani innym oszalałym w bezdyskusyjnej retoryce ludziom.
    - o Irlandii, która przestaje byc katolicka wychodząc z propozycją referendum w sprawie liberalizacji aborcji. Bo czy ktoś wogóle pyta co muszą przeżywac kobiety, które stają przed faktami. Czasem domniemaniem. Bo kto wie? Może? Cud? Gdzieś tam ktoś tam słyszał, że się pomylili? Bo czy wogóle ktoś rozumie, że nie ma prostego "czarne" i "białe" niezależnie od tego czy to w Danii, Irlandii czy w Polsce.
    Każdy etap badań...a może ? Dlaczego ja? Decyzja? Wyrok..Mam dokonac decyzji...muszę z tym życ do konca życia...

    A co w takim razie w prasie ciekawego ostatnio się pokazało? Przyznam, że dużo więcej jest pozytywnych newsów uwzględniających temat zespołu Downa niż jeszcze pół roku temu. I dobrze. To właśnie zmienia postrzeganie na plus. Nie groźby, kary i zakazy.

    Zozolec wybrała dla Was następujące newsy:

    - Papieża Franciszka i jego uroczą towarzyszkę, która podczas audiencji usiadła obok Ojca Świętego. Bo ten człowiek daje mi wierzyc, że Kościół to nie tylko Instytucja Władzy i Pieniądza. Zojka za to z niewiadomych mi przyczyn nazywa Papieża "hohoho" czyli .... Świętym Mikołajem. Może coś wie ale się nie podzieliła....

    - O tym, że Lucas Warren z Dalton mieszkaniec stanu Georgia wygrał w konkursie „Gerber Baby". Wybrano go spośród 140 tysięcy dzieci, które z nim rywalizowały. I o tym chłopcu będącym w najbliższym czasie twarzą Gerbera piszą wszystkie media i z prawa, i z lewa i z środka również. 

    - O towarzyszce Rafała Mroczka na Balu Dobroczynności czyli Magdzie Świątkowskiej, aktorce teatru 21. Rafał zaprosił bowiem swoją fankę na bal. 

     A na koniec o ...tatuażu. Tatuażu w formie trzech strzałek, mającego symbolizowac Trisomię 21 a którym oznakowują się rodzice dzieciaków z ZD. Robię na wiosnę.

    To by było na tyle:) miłego weekendu.

    niedziela, 28 stycznia 2018

    Teatr 21

    Moja córka wraz z przedszkolem idzie 28 lutego na SUPER  spektakl:

    Ja jestem ja - teatru 21 więcej tutaj.

    Spektakl, którego bohaterem jest mały kolorowy zwierz. Co to za zwierzak? Trudno powiedzieć. Dowiedzą się za miesiąc. Może mi Zozo opowie, ba na pewno mi opowie a ja muszę się skupic aby wszystko "wyłapac":)

    Nie znacie teatru 21? Polecam gorąco. Teatr 21 istnieje 13 lat. Aktorami są młode osoby z zespołem Downa i autyzmem. Spektakle Teatru 21 można było oglądać w warszawskich teatrach (Dramatyczny, Studio, Powszechny, Nowy, Baj, Soho), Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN oraz Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego.

    Aktualnie teatr wystawia wspomniany wyżej "Ja jestem Ja" przeznaczone dla widzów od 5 roku życia oraz "Superspektakl" od lat 13. Tu punktem wyjścia jest temat superbohaterów. Jak dobrze pójdzie pójdziemy na niego z Panną O:). Wy też idzcie, warto zobaczyc ludzi "niecierpiących na zespół Downa"...

     



    poniedziałek, 15 stycznia 2018

    B - jak bzdury

    Dostałam mail "cierpisz na choroby pęcherza? Ulzyj sobie w cierpieniu..." (tu nastąpiły propozycje owego ulżenia). Czemu piszę o chorobach cierpienia na blogu Małej Zi? Cóż, tak mi się jakoś skojarzyło w aspekcie często stosowanego innego "cierpienia" - na Zespół Downa. 
    Ludzie! 
    Dziennikarze! 
    Lekarze! 
    Pedagodzy! 

    Błagam Was nie używajcie tego określenia. 

    Na Zespół Downa się nie cierpi tylko się go MA. Ja cierpię, gdy czytam lub słyszę taką bzdurę. Chociażby tutaj widac przeuroczą buźkę syna pana Jakiego. Przy "cierpieniu" uśmiech tak szczery  nie występuje. Bo na cierpienie można "sobie ulżyc" a na Zespół Downa sobie ulzyc nie można. Cierpiec mogą jedynie rodziny, które nie przygotuje nikt na to co je czeka w przypadku urodzenia dziecka z dysfunkcjami albo których się nie "przytuli" pozytywną i wspierającą opieką/ uwagą.

    Druga sprawa to Faktowe "pogrążenie przeciwników aborcji", cóż tak to wygląda jak dyskusję uda się przesunąc nie na meritum sprawy a na wygodne dla którejś ze stron "obrzeża". Tu punkt dla przeciwników, bezsporny. Ciekawe czy równie chętnie pokażą w kolejnym numerze  fotki dzieciaków z ZD pozostawianych w szpitalach przez rodziców, którzy cierpieli na Zespół Downa (tak tu jest to odpowiednio ujęte). Albo z pogotowia opiekunczego, gdzie sobie czekają na MałoMożliwePrzyszłości.

    poniedziałek, 1 stycznia 2018

    Z całego serca

    Wchodzę na siepomaga.pl. 

    Zawsze będzie Ktoś komu pomoc jest niezbędna. Ratujemy życie, wzrok, słuch, dajemy każdy kolejny dzień...... W przypadku mojej córki nie jest to jednoznaczne ratowanie przez duże R. Cztery lata i sześc miesięcy temu czuwały nade mną dobre anioły. Operacja dziurawego jak durszlak serducha udała się w jej trzecim miesiącu życia. Potem było już tylko zwykłe "ratowanie". Codziennośc składająca się z niekończącego się ciągu rehabilitacji wszelakiej, częstszych wizyt kontrolnych u całej "gamy" lekarzy specjalistów. Tylko, w sumie tyle... Zdaję sobie sprawę, że największe szanse na uwagę mają ci chorzy, którym potrzebna jest konkretna, szybka pomoc. To oczywiste, sama wpłacam na operacje, leki to co chroni przed kalectwem i śmiercią. Wiem, co czują ich rodziny, pamiętam te pierwsze trzy miesiące życia mojej córki.

    Gorzej dla Zojki, że z powodu swojej niepełnosprawności potrzebuje wsparcia przez całe życie. No i ta kwestia, która bardzo mnie boli. To o czym pisałam na Zojkowym Blogu: "Czasem mam wrażenie, że lepiej postrzegany jest człowiek z niepełnosprawnością ruchową lub sensoryczną niż intelektualną. Gdy napotykam się na wyjaśnienia czym jest autyzm i dostaje koktail skrótów w typie "Oglądałeś Rain Mena - to takie właśnie zamknięty geniusz" to mnie serce pęka. Zozo to w tej koncepcji wyjaśniania świata tylko "pocieszny Down, który jest miły dla wszystkich". "  Wg. raportu dotyczącego "dobrej woli pomagania" to największe szanse mają ładniejsze dzieci niż te niepełnosprawne intelektualnie. Czy to znaczy, że zdjęcie mojej córki skośnookiej córki przegra ze zdjęciem dziecka, o pięknych oczach? Po co więc daje zdjęcie, gdzie Zojka się dodatkowo uśmiecha i bawi? Przecież nie będzie nikt skory by pomóc skoro się uśmiecha to nie jest źle...


    Bo nie jest. Nie jest źle. Nigdy nie było. Bo ja nigdy się nie poddaję. Zaratustra powiedział: „Przyszłość należy do lwów, które umieją się śmiać”. Uśmiechałam się do Zojki nawet, gdy leżała podłączona do kilku rurek na SOR. Uśmiechałam się i ona się uśmiecha. Ma boski uśmiech. Nie nieśmiały. To uśmiech pełną gębą pełen życzenia dobrych dni. Kiedyś Ktoś podrzucił mi myśl Regana, o tym że każdemu nie pomożemy ale każdy z nas może pomóc komuś. Proste. Właściwie tak. Pomaganie jest prostsze niż proszenie o pomoc. Zwłaszcza u lwów... proszenie ujawnia  nasze słabości, bowiem skoro proszę to znaczy, że sobie nie radzę. A do tego jest mi wstyd. Wstyd, że proszę gdy są Inni Bardziej Potrzebujący. Wstyd, że nie umiem sama zagwarantowac Wszystkiego Co Potrzeba. 


    Otrzymałam, na szczęście nie zbyt dużo, krytyki. Skoro zdecydowałam się wychowywac chore dziecko to jak mogę teraz prosic?  Skoro proszę o dofinansowanie rehabilitacji to czemu pozwalam sobie na kawę w kawiarni? Na szczęście jest niesamowita satysfakcja z  pracy sztabu terapeutów i mój udział w niej. Daje mi to siłę do każdego kolejnego dnia. Zespół Downa nie jest chorobą. Rehabilitacje czynią drobne cuda. Wystarczy spojrzec na "zachód". Tam, młodzi ludzie z Zespołem Downa pracują, zdarza się, coraz częściej, że studiują. Realizują marzenia sportowe i artystyczne. Trudniej im ale łatwiej bo od dziecka są rehabilitowani w każdą możliwą "stronę". A wygląd...cóż... Kwestia gustu. Jest już pierwsza modelka z Downem, pierwsza uczestniczka konkursu piękności w Minnesocie, również z Downem. Jest pierwsza osoba z Downem na okładce Vogue'a w tym wypadku to 3 letni syn byłej amerykańskiej modelki, którego mama pokutnego worka nie włożyła, ojciec nie ma depresji i alkoholizmu. Nikt się nie wstydzi. Bo nie ma czego. Bo jak mawiała pani Hepburn: "Lepiej, żebyś był tym jedynym w swetrze pośród garniturów, a nie jedynym w garniturze wśród koszul i swetrów." 

    Zojka to dziewczynka której codziennością jest rehabilitacja. To wokół niej i wokół jak najlepszego przygotowania do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie kręci się całe Zojkowe życie. Terapie mające na celu poprawienie komunikacji, koordynacji psycho-ruchowej, rozwoju psychicznego, wspierania rozwoju mowy. Dzień po dniu.


    Moje życie zaczyna się od słów..Dawn-o, dawn-o temu.

    i proszę z całego serca o dofinansowanie na rehabilitacje Zojki. Przed nami w przyszłym roku możliwa mikropolaryzacja mózgu, jeśli uzbieramy 4 000 zł. Zajęcia logopedyczne, które pomogą Zojce w komunikacji ze światem zewnętrznym, miesięczny koszt 400 zł. Turnus rehabilitacyjny, wielospecjalistyczny, dedykowany osobom z Zespołem Downa, o ile będziemy miec "wolne" 7 000 zł, na naszym subkoncie Fundacji "Zdąrzyc z pomocą".

    czwartek, 7 grudnia 2017

    Tydzień wyczesanych wiadomości z netu - czwartek

    W Gazecie Prawnej z 1.12.17 ukazał się wywiad ze piosenkarzem Tadeuszem Woźniakiem. Dziękuję za mądre słowa: 
    "Uznałem, że trzeba wyjść życiu naprzeciw, a nie zamykać się w kokonie przerażenia. Najpierw zaakceptowałem więc sytuację, którą niektórzy uważali za tragedię. Zdarzyło się, trafiło na mnie i tyle. Walczyłem o to, żeby nie załamała się cała konstrukcja mojego dotychczasowego świata. Bo człowiek nie żyje sam, tylko zawsze w jakimś kontekście."

    W Limanowej nie chcieli zbadac chłopca z ZD po niedawnej operacji dwunastnicy. Procedury nie chciały, uściślając. Na szczęście w sąsiednim mieście procedury zaspały. Mały z zapaleniem krtani i wysoką gorączką dostał antybiotyk. Od lekarzy. Nie od procedur.

     Prawicowa i katolicka Niedziela standardowo w chrześcijańskiej bezpośredniości i kolorystyce czarno-białej narysowała wizytę pod Sejmem dziewczyny z ZD sprzeciwiającej się aborcji płodów uszkodzonych genetycznie. Tylko nie wiem po co autorowi artykułu były do tego zwierzęta futerkowe. Nie będę jednak wgłębiac się bo mogę już z tego nie wyjśc obronną ręką. www.pch24.pl poszli jeszcze ostrzej.Ogólnie pisząc Francuzi to świnie i chcą nękac kobiety w ciąży z ZD. Cóż... Wiem, sarkazm...ale "dopóki nie wolno strzelac do idiotów"...  Swoją drogą czy naprawdę sztuka profesjonalnego dziennikarstwa umiera? Zarówno z prawa jak i z lewa?

    Była amerykańska modelka Amanda Booth wystąpiła w sesji dla "Vogue'a" w towarzystwie swego trzyletniego syna Micah. Chłopiec jest pierwszą osobą z zespołem Downa na okładce tego magazynu. To już pierwsze koty za płoty. Swoją drogą, przystojniaczek akurat dla mojej Zozo:)

    Do konkursu Miss Minnesota  przystąpiła Mikayli Holmgren. To pierwsza w historii osoba z zespołem Downa w konkursie piękności. Nie oczekują od niej biedy, pokutnego worka i załamania nerwowego matki ani alkoholizmu ojca. Wow. Ta Ameryka jest naprawdę dziwna....


    Z naszego podwórka...Aktor znany z Klanu otwiera ośrodek dla dorosłych osób z ZD. Ma wnuczkę z dodatkowym chromosomem. Cóż, pewnie już wie, że ten ekstra chromosom czyni ją ekstra słodziakowatą. Niestety, potem jest już pod górkę. Dlatego dziękuję za myślenie o innych. 

    Swoją drogą przeszło bez echa, że mamy bardzo utalentowanego pływaka z ZD? Niestety był jedynym zawodnikiem reprezentującym nasz kraj. Czy tak trudno znaleźc szkoleniowców dla sportowców z deficytami innymi niż fizyczne? Dobrze, że chociaż ten 21 latek "wymiata" - zapamiętajcie nazwisko Jakub Kmiecik. 

    ALE I TAK UWAŻAM, ŻE KOBIETA POWINNA MIEC PRAWO DO DECYDOWANIA O SWOIM CIELE I SWOIM STANIE CIĄŻY LUB BEZ-CIĄŻY. Nie zmienia to faktu, że kocham moją córkę z ZD, tą bez ZD też kocham. Nie ma różnicy na poziomie chromosomów. Nie ma różnicy miłości.