Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inspiracje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inspiracje. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 20 lipca 2020

Myśli rozczochrane... myśli potargane

Co mnie czeka jeszcze? - to podstawowe pytanie, które zadawałam sobie w 2013 roku i 2014 i 2015 i 2017.... Czarna seria. Szukałam w pamięci kawałków rozbitego lustra próbując ocenić kiedy minie felerne siedem lat. Spowiedź z samą sobą kogo skrzywdziłam, komu coś zniszczyłam... Trudno się nam nastawić, że w życiu czasem "taktojest", chcemy wierzyć w celowość i uporządkowanie przy jednoczesnym uwzględnieniu funkcjonowania systemu "karma-come-back".
To chyba oczywiste. Chcemy nadać naszemu życiu jakiś sens a cierpieniu już szczególny. Stąd tak dużo osób, uważa, że urodzenie dziecka z niepełnosprawnością to wyróżnienie od Boga. Bowiem "tylko Ty mogłaś dać temu radę". Co jest ogromnie nie śmiesznym żartem. A tak poza tym...każdy dałby radę.

Teraz czasem nachodzą mnie takie myśli potargane przez wiatr, może nie dziejowy ale życiowy. Kiedy będzie następny trudny moment? Czy wtedy gdy Zojka spyta czemu jest inna niż reszta? Bo, że jest wie już dziś. Tylko ten moment świadomego dostrzeżenie swojej odrębności i (oby nie!) gorszości. Czy będę umiała jej to wyjaśnić z empatią bez etosu i gadce o "wyróżnieniu"? Czy będzie to przy okazji odrzucenia towarzyskiego przez rówieśników? A może złamane serce pierwszej miłości?

A co będzie gdy, nawiązując do tej miłości, będzie chciała mieć chłopaka? Męża? Dzieci? Życie seksualne? Już mam nowy siwy włos na skroni...

A praca? A samodzielne mieszkanie? Tych dwóch ostatnich się nie boję. Robimy wszystko by miała takie możliwości....Dziękuję Wam za wsparcie Panno O i Panie Niedźwiedziu.



piątek, 29 maja 2020

Na RODOS!

Ponieważ można już jeździć na łono przyrody regularnie uwalniamy drzemiące w nas moce natury i pakujemy całą menażerię i wio na Wsio. Nasze pod Warszawskie Rodos. Znacie ten skrót? Rodzinne Ogródki Działkowe Otoczone Siatką w skrócie RODOS. Nie byłam na greckiej Rodos jednak w dzisiejszych czasach myślę, że u nas jest co najmniej tak samo fajnie.

A może i fajniej?




czwartek, 19 marca 2020

Korona Time! - tydzień pierwszy

Jak to mówi Olga: "Korona Time!" brzmi to znacznie lepiej niż "koronaferie". Bo jakież to ferie... Ciężka harówka od rana do nocy:) Dla każdego rodzica. Nieprawdaż? Koleżanka podesłała mi ostatnio mema, gdzie było napisane: "Jak to dłużej potrwa wepchnę do okna życia dzieci a męża zostawię na oddziale zamkniętym ze sztucznie wywołaną gorączką"... Hm, ja osobiście chyba sama wepchnę się do okna życia... Tylko muszę schudną do jego wymiarów....ZONG.

Oto co robimy:
 Nie wiem czy zauważyliście tą kreatywną wersję chowanego (za balonem)...

czwartek, 19 grudnia 2019

Krowa na sankach

Dziś w przedszkolu Zozo był Mikołaj. Taty Ho-Ho - jak nazywa go Zojka - nie widzieliśmy był jednak worek z prezentami a w nim prezent marzeń dla mojej młodszej "córky" : kolejny tom przygód Mamy Mu. Znacie tą historię? Mama Mu jest niesamowicie nieszablonową krową. Lubi robić to czego krowy zazwyczaj nie robią. Ba, o czym nawet nie pomyślą. Zojka ją uwielbia. Kupiliśmy w poprzednie wakacje pierwszą książkę z przygodami tej ekscentrycznej krowy i .. wsiąkłyśmy. Zoja i Ja. 

Nie jestem mistrzem zabawy z dziećmi jedno jednak jest moją bardzo mocną stroną. CZYTANIE. Uwielbiam i robię to zawsze. Serio. Na palcach obu rąk mogę policzyć sytuacje, gdy Zozo nie czytałam przed snem. Podobnie było z Panną O. Czytałam jej jeszcze .... dwa lata temu. Potem ona zaczęła czytać mnie. A teraz się kłócimy która będzie czytała.

sobota, 30 listopada 2019

Lokomotywa

Pamiętacie wiersz Tuwima? 

Mam dziwne wrażenie, że cały ten wiersz można zaprezentować jako symboliczne przedstawienie sytuacji ludzi z zespołem Downa w Polsce. Może ktoś powie "przesada". Nie jest to epoka symbolizmu ani autor. Jednak dla mnie...TAK. Stoi na stacji ciężka ogromna lokomotywa (zespół Downa) z ogromną ilością wagonów (ograniczeń, stereotypów, wątpliwości) a tutaj:


Nagle - gwizd!
Nagle - świst!
Para - buch!
Koła - w ruch!
Najpierw - powoli - jak żółw - ociężale,
Ruszyła - maszyna - po szynach - ospale,
Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem,
I kręci się, kręci się koło za kołem,
I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,
I dudni, i stuka, łomoce i pędzi.
A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!

Może się komuś wydawać, że wcale nie. Ja widzę zmiany. To, że małe? Lawiny zaczynają od małych kamyczków. Zobaczcie sami:


kamyczki...kamyczki...kamyczki....

czwartek, 3 października 2019

Kocham ich za to co robią!

Ciekawa lektura na ofeminin.pl, na którą trafiłam dzięki wzmiance na zespoldowna.info  zainspirowała mnie do otwartej afirmacji działań fundacji SONI. Nareszcie ktoś działa a nie tylko się zrzesza i sympatyzuje, organizuje koła i ...  nic z tego nie wynika poza biurokratyczną wydmuszką często utrzymywaną z budżetu Państwa. SONI działa bardzo aktywnie czego są efekty medalowe i zainteresowanie mediów. Wreszcie kluby sportowe otworzą się szerzej na dzieciaki z ZD. Jeśli ktoś nie wie o jakich efektach piszę proponuję zapoznac się z artykułami:  z mamadu.pl lub eurosport.tvn24.pl jak również na stronie samej fundacji. 
 
Dla fanów materiałów Youtubowych polecam: https://www.youtube.com/

Już rozmiecie czemu się tak tym wszystkim ekscytuje?! Nareszcie zbliżamy się do tej części świata gdzie (o zgrozo!) dopuszczalna jest aborcja "tych dzieci" ale też możliwości by byc kimś więcej niż "cierpiącym na zespół Downa" są znacznie większe. Do tej pory w Polsce była duszna atmosfera pomiędzy cierpieniem a egzaltacją oblana w sos moralny z etyczną polewką. 

Dziękuję SONI! Zozo już trenuje na basenie aby się wbic do Waszej ekipy za kilka lat. Aktualnie zastanawiam się nad wydrukowaniem zdjęc znanych osób z ZD i powieszeniem ich w pokoju Zozo. Może nie teraz ale za rok czy dwa. Bo jak to celnie uchwycił pan Jarek Piątek ze wspomnianego wcześniej zespoldowna.info 

“Dziecko z niepełnosprawnością potrzebuje kogoś, 

kto pokaże mu, że pomimo bycia "innym" 

może osiągnąć w życiu niemal wszystko.”

 

Alleluja!

wtorek, 17 września 2019

Kim będę?

W wieku 4 lat Zozo chce byc lekarką.
W wieku 6 lat zmienia wizję przyszłości na taniec.

Co mnie zdziwiło bo jej ewidentne zamiłowanie do LECZENIA rodziny  czy pluszaków jak i fascynacja serialem "Klinika dla pluszaków" wcale nie przemija. No więc tłumaczę, że nie można byc lekarką i tancerką... Jednak zaraz, gdy słowa opuszczają mój narząd mowy nachodzi mnie refleksja. Właściwie czemu nie? Czas jednoznacznych specjalizacji podobno się kończy. 60 % dzieci w wieku 6-9 lat będzie pracowało w zawodach, które jeszcze nie istnieją. Jak wynikało z analizy, zasłyszanej w TokFm liczą się kompetencje społeczne i elastycznośc... 

Więc się poprawiam. Mówię Zozo, że jeśli będzie chciała będzie mogła swoim tańcem leczyc lub też tańczyc podczas leczenia. Kto wie? Moje małe szczęście się uśmiecha i z zapałem wertuje przeczytaną kilka dni wcześniej Kocię Kocię (temat o bibliotece). Pokazuje mi rysunki, gdzie Kicia Kocia dowiaduje się od Pani Bibliotekarki co można robic jeszcze poza wypożyczaniem książek w tym miejscu. 
Zozo prosi abym czytała.
Czytam.
W bibliotece można oglądac bajki na dużym ekranie, występowac w teatrzykach, brac udział w zajęciach plastycznych...

Zozo uśmiecha się tym uroczo diabelskim uśmieszkiem. Mówi: " Z..Ja te to" (Zoja chce to). Wskazuje na rysunek sali teatralnej...
Odpadłam...

niedziela, 26 maja 2019

Siła kontra lęk NA DZIEŃ matki takie kwiatki

"Bycie mamą 
okazało się, że mam siłę o jakiej nie śniłam
mam moc z jakiej nie zdawała sobie sprawy
czuję emocje, których w sobie nie odnajdywałam
....
i są Lęk i Strach, które tylko czekają by wpleśc się w moje sny"






A po prawej "laurka" od Panny O.

O:)

sobota, 4 maja 2019

O wyższości czytania książek nad ich nie czytaniem

Historia Martynki, która pojechała z mamą i rodzeństwem do wujostwa w wakacje zafascynowała Zozo. Ciekawe, że wybrała tą pozycję a nie Pucia, Kicię Kocię czy Basię, gdzie obrazków jest znacznie więcej. 

 Czytanie książek to najfajniejsza zabawa jaką ludzkośc wymyśliła od czasu ...opowiadania historyjek przy ognisku:)



piątek, 26 kwietnia 2019

I co z tego wyszło?


Prawie dwa lata temu pani Agata Komorowska (https://agatakomorowska.pl) przedstawiła pani Jarosławowi Kaczyńskiego realne potrzeby rodziców dzieci z niepełnosprawnościami (list TUTAJ). Postulowała min. powstanie stanowiska opiekuna rodziny (na końcu postu wyjaśnienie), zatrudnienie jako opiekun osoby niepełnosprawnej (brak zasiłków i świadczeń a regularna praca) czy regularne szkolenia i konsultacje ze specjalistami. Powyższe postulaty zgrabnie ubrała w  Program Wczesnej Interwencji dla Całej Rodziny. Kolejnymi z jej pomysłów były programy Integracji i Uspołeczniania. Dzięki którym dzieci z niepełnosprawnościami mogłyby uczestniczyc w zwykłym życiu bez konieczności ukrywania swojej niepełnosprawności, indywidualnego nauczania w środowisku szkolnym nie domowym, profesjonalnego trenera do nauki samodzielnego funkcjonowania, i oczywiście miejsca pracy. 

Przejrzałam wszystkie zasoby internetu: tematyczne, rządowe i resortowe i nigdzie ale to nigdzie nie znalazłam informacji aby ktoś - coś z tym robił. Pan Kaczyński kazał się tym zając. Chyba dośc enigmatycznie to zlecił, bo inne jego polecenia są wykonywane w iście Speedy Gonzalesowym trybie a to proszę "ani słychu, ani widu". 

Zewsząd za to słyszę jaką miłością i odpowiedzialnością obdarza nas Bóg dając "inne" dzieci. Fajnie by było aby jeszcze coś w realu zafunkcjonowało. Chociaż można byłoby zerknąc do wyników innych krajów europejskich. Taka np. Portugalia (katolicka jak my i poukładana moralnie jak mniemam) wprowadziła już w 1995 roku masową Wczesną Interwencję na skalę całego kraju. Co z tego wynikło? Pewnie Was to zdziwi ale powszechnośc tej interwencji spowodowała "istotny spadek przypadków znacznych upośledzeń wśród osób z zespołem Downa." Ciekawe, że u nas wolą płacic 4000 zł za uszkodzenie płodu niż przeznaczyc fundusze na stworzenie godnych warunków do rehabilitacji i usamodzielnienia.
 
Działania pod publikę, słupki poparcia i lekceważenie tak przeciekające przez słowa ludzi z Rządu i okolic. 
Smutek!
    "OPIEKUNA RODZINY w rejonowej Przychodni Pedagogiczno-Psychologicznej, który będzie czuwał nad funkcjonowaniem całej rodziny niepełnosprawnego dziecka. Pomoc psychologiczna jest potrzebna zarówno matce, jak i ojcu oraz braciom i siostrom. Potrzebny jest ktoś, kto będzie wspierał całą rodzinę, by przetrwała okres żałoby, by rodzeństwo nie czuło się porzucone i nieszczęśliwe, by ojcowie wiedzieli jaka jest ich rola. By nikt nie czuł się winny, nikt nie czuł się odrzucony. Żeby cała rodzina nabrała sił i nauczyła się żyć w nowych okolicznościach, by wszyscy czuli się zaopiekowani i potrzebni."

      poniedziałek, 15 kwietnia 2019

      Prawda. Cała prawda. I prawda do sześcianu

      Podczas jednego z wykładów na TED Talk Salman Khan, twórca Khan's Academy powiedział słowa, które są punktem wyjścia do mojego dzisiejszego posta. Stwierdził mianowicie, że 400 lat temu tylko ok. 15% społeczeństwa w Europie Zachodniej umiało czytac. I gdyby ich zapytac ile osób jest w stanie za te 400 lat nauczyc się czytac i pisac spośród pozostałych wskazali by prawdopodobnie drugie tyle. Mają potencjał. Umysł który może pojąc te umiejętnosci.Jak widzicie dośc pesymistycznie podeszli do przyszłych pokoleń:) A może nie? Może po prostu opierali się na aktualnej wiedzy i swoich możliwościach pojmowania i projektowania. Pewnie, jak mówi Salman Khan podobnie by było, gdybyśmy spytali ludzi ile osób jest w stanie zrozumiec rachunek różniczkowy lub wziąc udział w badaniach nad rakiem bylibyśmy równie "pesymistyczni" w spojrzeniu w przyszłośc.

      Ograniczenia są w nas. 

      Prawda. Cała prawda. I prawda do sześcianu. 

      Patrząc na dokonania ludzi z zespołem Downa sprzed 100 lat a na te sprzed 50 i...dziś. To jest dopiero rozwój. Mega cywilizacyjne przyśpieszenie. Więcej empatii i skupienia na wzmacnianiu mocnych stron i odlatujemy na Marsa :) A jeśli nawet nie wierzysz w to, że twoja córka, twój wnuk z zespołem Downa: 

      zrobi prawo jazdy (Arnaud Lemai), przepłynie kanał La Manche i dostanie Honoris Causa (Karen Gafney), zrobią studia i otrzymają stopnień naukowy (Pablo Pineda), będą prowadzic własną restaurację (Tim Harris), zdobędą 5 medali na olimpiadzie (Carlos Hernández), zostanie modelką (Madeline Stuart), wygra konkurs piękności Teen Ultimate Beauty Of The World (Kate Grant) i zostanie modelką..., aktorką w hicie pokroju Glee (Lauren Potter),  artystką plastyczką (Judith Scott), mówcą publicznym, aktorką, pisarką i publiczną debatorką w jednym (Marte Wexelsen Goksøyr), projektantką mody uznaną przez BBC za jedną ze 100 najbardziej wpływowych kobiet roku (Isabella Springmuhl Tejada), polityczką (Ángela Covadonga Bachiller).... serio mogę jeszcze długo...

      To pomyśl, że gdy przestaniesz się skupiac na tym co utraciłaś/łeś (serio? A wiesz "co"? A skąd "to" możesz wiedziec? Telefon do alternatywnej rzeczywistości?). Kiedy skończysz myślec o słabych stronach bycia rodzicem/rodziną dziecka z zespołem Downa i jego słabościach nad którymi musisz zapanowac aby... (co? właściwie to po co?). To jak już powiesz sobie dośc, jak pani Chylińska w którymś z minionych hitów, będziesz mogła/mógł skupic się na MOCNYCH STRONACH DZIECKA. Wiem, że moja córka nie rozróżnia ludzi na tych którym powinna mówic "dzień dobry" i tych do których ma się odwrócic plecami. Ona podchodzi do ludzi na ulicy i często się przytula. Dzięki temu wiem, że będą na świecie ludzie dla których każdy jest ważny czy jest kloszardem czy Premierem RP. 


        A tak zupełnie od "czapy" to znalazłam kandydatka na zięcia:) Jestem zauroczona NIM (link do strony)

        sobota, 9 marca 2019

        Historia anielskiej cierpliwości

        Zozo choc do domu....NIE
        Zozo wyjdź z auta... NIE
        Zozo ubierz się...NIE
        Zozo rozbierz się... NIE
        Zozo? NIE!!!!

        Zozo Zozo Zozo
        No i cozo?

        Nie mam pomysłu. Nie mam też anielskiej cierpliwości...


        Ale teraz ZOZO pracuje. Bo mama też pracuje.
        I Zozo jest bardzo, bardzo zapracowana....

        No i co??
        No i nic....


        wtorek, 12 lutego 2019

        Zozo w zerówce

        Zozo chodzi do zerówki od października ub. roku. W Naszym przedszkolu zerówka dla dzieci z niepełnosprawnościami/ dysfunkcjami trwa dwa lata i nosi miano "tęczowej" zerówki. Lubię tęczę. I jednorożce też. Chociaż Zozo raczej bliżej do małego smoka. To tyle w temacie magicznych stworzeń:)

        Zajęcia odbywają się od wtorku do piątku w godzinach zwykłych zerówek (od 9.00). Jest dzień muzykoterapeutyczny, kulinarno-terapeutyczny, logopedyczny i  fizykoterapeutyczny. Zozo przeżywa zajęcia i z zapałem o nich opowiada. Jest, jak oceniają to Panie, bardzo chętna do pracy....tylko na jej warunkach.

        Powiem, z zaskoczeniem to odnotowałam, Zozo uwielbia się uczyc. Jej mama raczej nie wspomina szkoły (etap pierwszy) jako szczytu marzeń na spędzenia dnia. Może to kwestia nauczycieli. Może mój czas alternatywny (mikroświat na Weneckiej) był tak fascynujący, że podstawa programowa w latach 70'tych nie mogła mu się równac? 

        Ważne, że Zojka uwielbia się uczyc. Dumna mama ze mnie, że hej. Bo jak twierdzi dziadek Piotr tego co masz w głowie nie zabierze Ci żadna wojna ani zabory. Patetyczne i pragmatyczne jednocześnie. Więc książka i idziemy na musss czekoladowy do Le Doux, tego też nam nie zabiorą:) 


        (a w moim przypadku to nawet się doda do obwodu...)

        piątek, 23 listopada 2018

        Co to jest ciało?

        18 listopada byliśmy (tzn TataZo nas zawiózł a warsztatowałyśmy się my: Zozo i MamaZo) na zajęciach rodzinnych w Muzeum Etnograficznym.  Justyna Wielgus, (tancerka i choreografka) oraz  aktorzy Teatr 21, którzy prowadzili te zajęcia pomagali nam zrozumiec: Czym jest ciało? 

        Bardzo fajnie się najeżałam, rozciągałam i gdyby moje 2 nożne szczęście o imieniu Zo ciągle nie wyrzucało mnie z zajęc byłabym w 7 niebie. Swoją drogą nie wiem czemu mnie wyrzucała. Zapytana powiedziała, że "nie". No i tyle byłoby w temacie. 

        Był jeden moment, gdy dostałam prawdziwie pawiego ogona... Na pytanie pani Justyny czy dzieciaki wiedzą co to jest ciało. Zozo szybko odpowiedziała, że wie. No i gdy miała zdefiniowac owo ciało...wystawiła palec. Łzy mi pociekły po policzkach. Moje małe, uparte i bardzo świadome Szczęście....

        Nadmienię, że zajęcia nie są z założenia dla rodzin z trisomią i były tam dwie dziewczynki z ZD a pozostała szóstka z klasyczną ilością chromosomów w kodzie genetycznym.

        Roztańczona Zozo (co widac na zdjeciu) kontynuowała zajęcia w domu.

        piątek, 12 października 2018

        Komunikatory

        W nawiązaniu do poprzedniego posta o AAC. Jestem po wnikliwej obserwacji (właściwie ZoZo a nie ja) pań Mai i Natalii z Przystani Szkraba. 
        Obie panie stwierdziły, że zasób pojęc ZoZo jest nie w dziesiątkach, nie w setkach ale idzie w kierunku tysięcy. W tej sytuacji bardzo poważnie zastanawiam się nad sensem zakładania książki ze znakami. Przecież jeśli ona nawet przeleci te tysiąc cierpliwie (w co wierze bo to charakterek po ciabci i prababce) to czy odbiorca komunikatu zapamięta co było ...10 minut wcześniej? 

        Jestem lekko załamana. 

        Dobrą. Jedyną dobrą alternatywą okazują się bowiem komunikatory. Czemu się ich obawiam? Może dlatego, że sama wychowałam się w świecie analogowym i boję się, atawistycznie, że ZoZo nie będzie chciała mówic skoro ma maszynę. Wiem. Wiem, racjonalnie jest to nie możliwe. Mowa, gdy już wystąpi jest szybsza i kompletna dla naszego gatunku.... Wiem. Widzę, że ZoZo chętnie powtarza słowa nagrane niż mówione do niej bezpośrednio. I do tego dokładniej je powtarza.

        Zostaje jeszcze kwestia finansowa. Jak zawsze. 

        Komunikatorów jest kilka, jednak Mówik odpada z uwagi na ograniczone jego używanie w placówkach edukacyjnych czy rehabilitacyjnych. Po co robic ZoZo bałagan wprowadzając dwa systemy AAC?  Dodatkowo poziom ZoZo wymaga czegoś bardziej ...hm...wyrafinowanego. Mam więc  opcje komunikatorów: GoTalk NOW, Indi i Grid. Ostatni odpada bo w podobnej cenie jest GoTalk Now, który jest w Przystani Szkraba... Lepsze znane i rozkminione, nieprawdaż? Indi, mimo, że dedykowany w całości (od projektu do obudowy) alternatywnej komunikacji jest po prostu za drogi.

        Postanowiłam starac się o dofinansowania. Może się uda?

        piątek, 28 września 2018

        Szkolenie Rodzicu Nie Jesteś Sam!

        Cieszę się, że teraz są takie właśnie strony i szkolenie jak to http://rodzicuniejestessam.pl/. Ja się nie "łapię" jednak fakt, że minęło zaledwie kilka lat i jest taka inicjatywa tylko mnie cieszy. Wiem co przechodziłam i wiem jak ważne by kolejnych ominęła chociaż częśc tych "doświadczeń".

        Szkolenie dla rodziców dziecka z niepełnosprawnością intelektualną – 02.10.2018, godz. 16:00 – 20:00 w Krakowie. Zgłoszenia zbierano do 20 września może jednak uda się Wam dowiedziec więcej: 12 350 63 67 (infolinia projektu „Rodzicu, nie jesteś sam” czynna w godzinach: poniedziałek – piątek od 9.00 do 14.00).

        Celem spotkań jest:
        • przedstawienie specyfiki niepełnosprawności i jej wpływu na rozwój dziecka,
        • omówienie ścieżek leczenia, rehabilitacji i terapii dzieci,
        • wyjaśnienie prawnych aspektów wychowywania dziecka z niepełnosprawnością (orzeczenie o niepełnosprawności, potrzebie kształcenia specjalnego, wczesne wspomaganie, świadczenie pielęgnacyjne),
        • wskazanie możliwych dróg do zrozumienia i odnalezienia się w nowej sytuacji życiowej.